|
8. Quinto orationis loco dicimus, Dimitte nobis debita nostra,
sicut et nos dimittimus debitoribus nostris. In qua sola petitione non
invenitur posci perseverantia. Praeterita enim sunt peccata, quae
nobis ut dimittantur oramus: perseverantia vero quae in aeternum salvos
facit, tempori quidem hujus vitae, non tamen peracto, sed ei quod
usque ad ejus finem restat, est necessaria. Operae pretium est tamen
paulisper intueri, quomodo et in hac petitione jam tunc lingua
Cypriani, tanquam telo invictissimo veritatis, longe postea futuri
confodiebantur haeretici. Etiam hoc enim Pelagiani audent dicere,
hominem justum in hac vita nullum habere omnino peccatum, et in talibus
hominibus esse jam praesenti tempore Ecclesiam non habentem maculam,
aut rugam, aut aliquid ejusmodi (Ephes. V, 27), quae una et
sola sponsa sit Christi: tanquam sponsa ejus non sit, quae per
universam terram quod ab eo didicit, dicit, Dimitte nobis debita
nostra. Sed attendite quomodo istos gloriosissimus Cyprianus
interimat. Cum enim locum ipsum dominicae orationis exponeret, ait
inter caetera:
|
“Quam necessarie autem, quam providenter et
salubriter admonemur quod peccatores sumus, qui pro peccatis rogare
compellimur: ut dum indulgentia de Deo petitur, conscientiae suae
animus recordetur. Ne quis sibi quasi innocens placeat, et se
extollendo plus pereat, instruitur et docetur se peccare quotidie, dum
quotidie pro peccatis jubetur orare. Sic denique et Joannes in
Epistola sua ponens dixit, Si dixerimus quia peccatum non habemus,
nos ipsos decipimus, et veritas in nobis non est”
|
|
(I Joan. I,
8): et caetera quae hic inserere longum est.
9. Jam vero cum dicunt sancti, Ne nos inferas in tentationem, sed
libera nos a malo (Matth. VI, 9-13); quid aliud quam ut in
sanctitate perseverent, precantur? Nam profecto concesso sibi isto
Dei dono, quod esse Dei donum, cum ab illo poscitur, satis
aperteque monstratur: isto ergo concesso sibi dono Dei, ne inferantur
in tentationem, nemo sanctorum non tenet usque in finem perseverantiam
sanctitatis. Neque enim quisquam in proposito christiano perseverare
desistit, nisi in tentationem primitus inferatur. Si ergo concedatur
ei quod orat, ut non inferatur; utique in sanctificatione, quam Deo
donante percepit, Deo donante persistit.
|
|
