|
2. Si lux quae sensu percipitur Deum habet auctorem, ut fatentur
Manichaei, multo magis anima quae solo intellectu percipitur. Quod
si tempore illo quaestionem de ipsa vita et de participatione vitae mea
cogitatio ferre ac sustinere non posset; quae profecto magna est, et
multum serenae disputationis inter doctissimos indigens; illud
dispicere fortasse valuissem, quod omni homini sese sine studio partium
bene consideranti manifestissime apparet, omne quod scire et nosse
dicimur, aut sensu corporis, aut intelligentia nos habere
comprehensum. Sensus autem corporis etiam vulgo quinque numerari,
visum, auditum, odoratum, gustum, atque tactum: quibus omnibus
intelligentiam longe alteque praestare et excellere, quis mihi non vel
ingratus impiusque concederet? Quo constituto atque firmato, illud
consequi, ut cuncta quae tactu et visu, vel quolibet alio modo
corporaliter sentirentur, tanto essent inferiora his quae intelligendo
assequeremur, quanto ipsos sensus intelligentiae cedere videremus.
Quamobrem cum omnis vita, et ob hoc omnis anima nullo corporis sensu,
sed solo intellectu percipi queat; sol autem iste atque luna omnisque
lux quae mortalibus his oculis cernitur, ab ipsis quoque Manichaeis
vero et bono Deo tribuenda esse dicatur: summam esse dementiam id
praedicare pertinere ad Deum, quod per corpus intuemur; quod vero non
solum animo, sed ipsa sublimitate animi, mente scilicet atque
intelligentia caperemus, id est, vitam, qualiscumque illa diceretur,
tamen vitam, eodem Deo auctore privandam et viduandam putare. Num
enim quid sit vivere, quamque secretum ab omni corporis sensu, quamque
omnino incorporeum, si me ipsum invocato Deo interrogarem, respondere
non possim? Aut non illi quoque fateantur, non solum vivere illas,
quas detestantur animas, sed etiam immortaliter vivere? Quodque a
Christo dictum est, Dimitte mortuos sepelire mortuos suos (Matth.
VIII, 22); non de omnino non viventibus, sed de peccantibus
dictum, quae immortalis animae sola mors est; scribente Paulo,
Mortua est vidua quoe in deliciis vivit (I Tim. V, 6): simul
enim et mortuam esse dixit, et vivere. Quare non ego quanto
decoloratius vivat peccatrix anima, sed illud ipsum tantum quod vivat
attenderem. Quod si percipere nisi intelligendo non possem, credo
veniret in mentem, tanto esse quamlibet animam luci, quam per hos
sentimus, oculos, praeferendam, quanto intelligentiam ipsis oculis
praeferremus.
|
|
