|
Mali quomodo ex Deo, et non ex Deo. Recitarent adversus me voces
illas evangelicas: Vos propterea non auditis, quia ex Deo non
estis; Vos ex patre diabolo estis (Joan. VIII, 47 et
44). Ego quoque contra recitarem, Omnia per ipsum facta sunt, et
sine ipso factum est nihil (Id. I, 3); et illud Apostoli,
Unus Deus ex quo omnia; et unus Dominus Jesus Christus per quem
omnia (I Cor. VIII, 6); et iterum ejusdem apostoli, Ex quo
omnia, per quem omnia, in quo omnia, ipsi gloria (Rom. XI,
36): hortarerque homines (si tamen homines invenirem), nihil nos
jam quasi comperisse praesumeremus; sed quaereremus potius magistros,
qui sententiarum istarum, quae nobis inter se pugnare viderentur,
pacem concordiamque monstrarent. Nam in una atque eadem auctoritate
Scripturarum , cum alibi sonaret, Omnia ex Deo (I Cor. XI,
12); et alibi, Vos non estis ex Deo: quoniam Libros temere
condemnare nefas esset, quis non videret peritum doctorem, cui
quaestionis hujus solutio nota esset, inveniendum fuisse? qui profecto
si esset bonus intellector, et, ut divinitus dicitur, homo
spiritualis (Id. II, 15), quoniam necessario faveret veris
rationibus, quas de intelligibili sensibilique natura, quantum potui,
tractavi atque disserui, imo eas ipse multo melius, et ad docendum
aptius aperiret; nihil ab eo aliud de hac quaestione audiremus, nisi
quemadmodum fieri posset, ut et nullum animarum genus non esset ex
Deo, et recte tamen peccatoribus et infidelibus diceretur, Non estis
ex Deo. Nam et nos fortasse implorato in auxilium Deo facile videre
possemus, aliud esse vivere, aliud peccare: et quanquam vita in
peccatis in comparatione justae vitae mors appellata sit (I Tim.
V, 6); utrumque tamen in homine uno posse inveniri, ut simul sit
vivus atque peccator: sed quod vivus, ex Deo; quod peccator, non ex
Deo. In qua divisione utimur ea parte de duabus, quae nostrae
sententiae competit: ut cum Dei conditoris omnipotentiam insinuare
volumus, etiam peccatoribus dicamus quod ex Deo sint. Dicimus enim
his qui aliqua specie continentur, dicimus animantibus, dicimus
rationalibus, dicimus postremo, quod ad rem maxime attinet,
viventibus: quae omnia per se ipsa divina sunt munera. Cum autem
malos arguere propositum est, recte dicimus, Non estis ex Deo.
Dicimus enim se a veritate avertentibus, infidelibus, facinorosis,
flagitiosis, et, quod nomine uno totum continet, peccatoribus: quae
rursus omnia ex Deo non esse quis dubitet? Itaque Christus
peccatoribus, idipsum quod peccatores erant et sibi non credebant
coarguens, quid mirum si ait, Non estis ex Deo; ex alia parte illa
salva manente sententia quod Omnia per ipsum facta sunt; et, Omnia
ex Deo? Nam si Christo non credere, Christi adventum repudiare,
Christum non recipere, certum indicium esset animarum quae non sunt
Dei; et ideo dictum esset, Vos propterea non auditis, quia non
estis ex Deo: quomodo vera esset vox illa Apostoli, in ipso
Evangelii memorabili principio, qua dictum est, In sua propria
venit, et sui eum non receperunt (Joan. I, 11)? Unde sui, si
non receperunt: aut unde ideo non sui, quia non receperunt: nisi quia
homines peccatores, eo quod sunt homines, ad Deum; eo vero quod
peccatores, ad diabolum pertinent? Hic ergo partem naturae tenuit qui
ait, Sui eum non receerunt; ille vero voluntatis, qui ait, Non
estis ex Deo. Evangelista enim Dei opera commendabat, Christus
hominum peccata coercebat.
|
|
