|
Duodecimus abusionis gradus est, populus sine lege: qui dum Dei
dicta, et legum scita contemnit, per diversas errorum vias
praevaricationis laqueum incurrit. De quibus viis sub persona
praevaricatoris populi humanum genus propheta ita deplangit: Nos autem
sicut oves erravimus, unusquisque in viam suam declinavit (Isai.
LIII, 6): de quibus viis etiam Sapientia loquitur per
Salomonem, Multae viae videntur hominibus rectae, et novissima earum
deducunt ad mortem (Prov. XIV, 12). Quae utique multae
perditionis viae tunc inceduntur, cum una regalis via, lex Dei
videlicet, quae neque ad dexteram neque ad sinistram declinat, per
negligentiam deseritur. De qua via Dominus Jesus Christus, qui est
finis legis ad justitiam omni credenti (Rom. X, 4), denuntiat:
Ego sum via, veritas et vita. Nemo venit ad Patrem nisi per me
(Joan. XIV, 6). Ad quam viam omnes homines communiter invitat
dicens: Venite ad me, omnes qui laboratis et onerati estis, et ego
vos reficiam (Matth. XI, 28). Quia non est personarum
acceptio apud Deum (Rom. II, 11): ubi non est Judaeus et
Graecus, masculus et femina, servus et liber, Barbarus et Scytha;
sed omnia in omnibus Christus: omnes enim unum sunt in Christo Jesu
(Galat. III, 28). Dum ergo Christus finis est legis
(Rom. X, 4), qui sine lege sunt, sine Christo fiunt: igitur
populus sine lege, populus sine Christo est. Abusivum ergo est in
temporibus Evangelii populum sine lege fieri, quando Apostolis in
cunctas gentes licentia praedicationis data est (Matth.
XXVIII, 19), quando tonitruum Evangelii per cunctas saeculi
partes intonuit; quando gentes quae non sectabantur justitiam,
apprehenderunt justitiam (Rom. IX, 30); quando qui longe
fuerant, facti sunt prope in sanguine Christi (Ephes. II,
13); qui aliquando non populus, nunc autem populus Dei in Christo
(Rom. IX, 25): quando est tempus acceptabile et dies salutis
(II Cor. VI, 2) et tempora refrigerii in conspectu
Altissimi; quando unaquaeque gens habet testem resurrectionis, quando
ipse Dominus protestatur, Ecce ego vobiscum sum omnibus diebus usque
ad consummationem saeculi (Matth. XXVIII, 20). Non fiamus
ergo sine Christo in hoc tempore transitorio; ne sine nobis Christus
esse incipiat in futuro.
|
|
