|
Tertius abusionis gradus est, adolescens sine obedientia, quo mundus
a recto rationis ordine depravatur. Qualiter namque in senectute ille
ministrari sibi sperabit , qui in adolescentia senioribus obedientiam
exhibere contemnit? Unde et in proverbio apud veteres habetur, Quod
dominari nequeat, qui prius alicui servitutem praebere denegat.
Propter quod et Dominus Jesus in temporibus suae carnis, dum adhuc
ad legitimam aetatem doctoris non pervenerat, obedienter ministrationem
parentibus suis exhibuit (Luc. II, 51). Sicut ergo in senibus
sobrietas et morum perfectio requiritur; ita etiam in adolescentibus
obsequium et subjectio et obedientia rite debetur. Quapropter et in
mandatis Legis primum in his quae ad homines pertinent, patris et
matris honor imperatur (Exod. XX, 12): quia quamvis carnalis
pater non supervixerit, aut indignus fuerit, alicui tamen patri digno
et viventi paternus honor usque ad perfectam et dignam aetatem a filiis
praebendus esse ostenditur. Quatuor etenim modis per Scripturas
divinas patres vocantur; hoc est, natura, gente, admonitione, et
aetate. De patre namque naturali Jacob ad Laban loquitur, Nisi
timor patris mei Isaac adfuisset, tulisses omnia quae mea sunt
(Gen. XXXI, 42). Gente vero pater dicitur, quando Dominus
ad Moysen de rubo loquebatur, Ego sum, inquiens, Deus patrum
tuorum, Deus Abraham, Deus Isaac, Deus Jacob (Exod. III,
6). Aetate autem et admonitione pater dicitur, cum Moyses in
cantico Deuteronomii loquitur, Interroga patrem tuum, et annuntiabit
tibi; majores tuos, et dicent tibi (Deut. XXXII, 7). Quod
si ergo naturalis pater superstes non fuerit, aut indignus fuerit,
admonenti tamen seniori adolescentis obedientia praebenda erit.
Quomodo enim honoratus in senectute apparebit, qui disciplinae laborem
in adolescentia non sustinuerit? Quodcumque enim homo laboraverit,
hoc et metet. Omnis namque disciplina in praesenti non videtur esse
gaudii, sed moeroris: postea autem fructum pacatissimum exercitatis
per eam reddet justitiae (Hebr. XII, 11). Sicut ergo fructus
non invenitur in arbore, in qua pampinus aut flos prius non
apparuerit; sic et in senectute honorem legitimum assequi non poterit,
qui in adolescentia disciplinae alicujus exercitatione non laboraverit.
Disciplina igitur absque obedientia, qualiter fieri potest?
Adolescens ergo sine obedientia, adolescens sine disciplina est:
quoniam et ipsa obedientia, quae omnium disciplinarum mater est, magna
exercitatione indiget, quae sui normam studii a Christo Domino
sumpsit, qui obediens Patri usque ad mortem, crucis ignominiam
libenter sustinuit (Philipp. II, 8).
|
|
