|
Poenitentia aboleri peccata indubitanter credimus, etiamsi in ultimo
vitae spiritu admissorum poeniteat, et publica lamentatione peccata
prodantur: quia propositum Dei, quo decrevit salvare quod perierat,
stat immobile: et ideo quia voluntas ejus non mutatur, sive
emendatione vitae, si tempus conceditur, sive supplici confessione,
si continuo vita exceditur, venia peccatorum fideliter praesumatur ab
illo, qui non vult mortem peccatoris, sed ut convertatur a perditione
poenitendo (Ezech. XVIII, 32, et XXXIII, 11), et
salvatus miseratione Domini vivat. Si quis aliter de justissima Dei
pietate sentit, non Christianus, sed Novatianus est.
|
|
