|
Haec omnia quae praedicta sunt, et alia his similia, quae de
Deo sacra Scriptura juxta historiam narrat, non secundum litteram,
ut dictum est, sed significativa locutione accipienda sunt: quia
omnipotens Deus in essentia divinitatis suae spiritus est, non caro;
invisibilis atque incorporeus, nullisque humanis membris compositus:
et idcirco non de oculis carnis, sed de oculis cordis contemplandus
est. Deus sapientia est, veritas est, charitas est, justitia est;
et ideo eisdem oculis videndus est quibus haec omnia contemplantur: et
idcirco non corporeis, ut dictum est, obtutibus, sed ex corde mundo a
fidelibus intuendus est. Scriptum quippe est in Evangelio, Beati
mundo corde, quoniam ipsi Deum videbunt (Matth. V, 8). Hoc
est enim praemium sanctorum, non in hac tantum vita, sed potius in
futura repromissum; dicente beato Joanne apostolo, Charissimi,
filii Dei sumus, et nondum apparuit quid erimus. Scimus enim quia
cum apparuerit, similes ei erimus, quoniam videbimus eum sicuti est
(I Joan. III, 2). Haec promissio, ut dictum est, post
resurrectionem carnis et judicium Dei, est in saeculo futuro sanctis
reposita. In praesenti vero vita nullus tam sanctus, nemo ita
perfectus ex electis Dei, qui ipsum Dominum in essentia divinitatis
suae, sicuti est, vidit unquam, aut videre poterit: ipso testante ad
Moysen, Non enim videbit me homo, et vivet (Exod. XXXIII,
20); ac si diceret, Nemo quamdiu mortaliter vivit, Deum ut est
videre poterit. Vident enim sancti in praesenti vita Deum, non ita
ut est in substantia sua, sed per speculum et in aenigmate, postea
autem facie ad faciem (I Cor. XIII, 12). Vident in hac
vita credendo, non corporeis oculis cernendo. Videre enim Deum, est
recte illum credere et ex corde diligere. Hoc quippe significat nomen
Israel, quod interpretatur, Vir videns Deum. Sed quia Filius
Dei qui in substantia divinitatis cum Patre unum est, ob reparationem
humani generis quod in Adam lapsum fuerat, prope finem mundi in uterum
Mariae virginis illapsus, veram carnem ex ejus substantia creavit,
atque in singularitate personae suae ita univit, ut Deus pariter esset
et homo; simplici vero persona, ut dictum est, gemina vero substantia
ex eadem virgine incorrupto pudore nasceretur; ut qui erat et est in
divinitate verus Deus ex vero Patre genitus invisibilis, incorporeus
atque incomprehensibilis sicut et Pater, ipse esset et verus homo
visibilis, corporeus, et circumscriptus; atque idem ipse, non alius
Deus et alius homo, sed Deus et homo, unus Christus Dei Filius,
passus pro salute nostra, in sola carne mortuus et sepultus, in eadem
carne in qua etiam die tertio per virtutem divinitatis suae de sepulcro
resurgens, ascendit in coelum, et sedet ad dexteram Patris: quem
inde venturum ad judicandum vivos et mortuos in eadem carne in qua
ascendit, sed glorificata, universalis exspectat Ecclesia,
quemadmodum in Symbolo universi decantant fideles; idcirco eumdem Dei
Filium secundum substantiam divinitatis suae invisibilem et incorporeum
et immortalem atque incircumscriptum, sicut et Patrem et Spiritum
sanctum credere et confiteri oportet: juxta humanitatem vero
visibilem, corporeum, localem atque omnia membra humana veraciter
habentem credere convenit et confiteri. Quoniam sicut eumdem Dei
Filium et redemptorem nostrum secundum divinitatem invisibilem et
incorporeum, sicut et Patrem et Spiritum sanctum non credere impium
est: ita eumdem Dei Filium in homine assumpto, visibilem et
corporeum atque localem post resurrectionem non credere et profiteri,
profanum est. Illud autem quod in Genesi scriptum est, dicente Deo
Patre ad Filium, Faciamus hominem ad imaginem et similitudinem
nostram (Gen. I, 26): non ita accipiendum est quasi Deus
corporeus sit, et membrorum lineamentis compositus, ad quam
compositionem corpoream exteriorem hominem nostrum, humanum videlicet
corpus, veluti ad similitudinem suam fecerit; sicut Judaei et caeteri
infideles plerique opinati sunt, quod ita credere impium est. Deus
autem, ut saepe dictum, spiritus est, non caro: sapientia est, non
corpus. Ad imaginem quippe suam Deus hominem fecit, non in corpore,
sed in anima; non in corpore, sed in sensu; non in exteriore homine,
sed in ratione. Animaque hominis, ut dictum est, ideo ad imaginem
Dei facta esse perhibetur, quia spiritualis creatura est invisibilis
et incorporea atque immortalis: non de substantia Dei originem
trahens, sicut Manichaei et Priscillianistae haeretici false opinati
sunt; sed ex nihilo a Deo creata. Quae initium habet, finem vero
habere nescit. Quae humana anima, ob hoc quod a Deo rationalis,
quod intellectualis facta est, imago Dei esse dicitur. Inest enim
illi per naturam rationalis sensus, per quem intelligit, sapit, atque
inter bonum malumque discernit. Inest illi memoria, per quam
transacta recordatur: inest voluntas per quam quae vult eligit: inest
sensus, per quem et sentit: inest ratio, per quam et occulta et
invisibilia contemplatur, per quam Deum creatorem suum in telligit,
per quam vera a falsis discernit, per quam invisibilia et Deum oculis
cordis contemplatur seu speculatur . In his omnibus anima hominis ad
imaginem Dei facta esse narratur: haec omnia communia habet cum
angelis, corpus vero cum animalibus brutis quae intellectu carent.
Hujus animae origo occulta est, et soli Deo cognita. Ipsa quoque
anima hominis pro eo quod spiritualis creatura est, in sacra Scriptura
aliquando spiritus dicitur, aliquando vero natura , aliquando etiam
vita, nonnunquam vero cor esse dicitur: et cum sit una in natura sua,
propter varios effectus , diversa vocabula sortita est. Similitudo
vero Dei in nomine refertur ad opus justitiae, dicente Domino in
Lege, Sancti estote, quia ego sanctus sum Deus vester (Levit.
XIX, 2). De qua sanctitate beatus Paulus apostolus informans
nos ait, Renovamini spiritu mentis vestrae, et induite novum hominem
qui secundum Deum creatus est in justitia et sanctitate veritatis
(Ephes. IV, 23). Et iterum ipse, Imitatores mei estote,
sicut et ego Christi (I Cor. XI, 1). Et beatus Joannes
exhortans ait, Qui dicit se in Christo manere, debet sicut ille
ambulavit et ille ambulare (I Joan. II, 6). Et Veritas in
Evangelio, Estote misericordes, sicut et Pater vester coelestis
misericors est (Luc. VI, 36). Sicut enim imago Dei ad
naturam pertinet animae, ita et similitudo refertur ad opus justitiae.
|
|
