|
Ecce quanta iniquissimi et caeci homines de divinis eloquiis possunt
dicere, sicut vos in ea quae mystice facta sunt vel dicta in veteribus
Libris ignorantes ferimini, ut temere accusetis quod non
intelligitis. Haec autem cum de Novo Testamento vobis objecta
fuerint, dicitis divina et spiritualia significare: Veteris autem
Testamenti sanctas litteras figurate posse accipi negatis, cum et ipse
Dominus figurate inde quaedam dixerit, et apostolus Paulus omnia illi
populo in figura contigisse scribat (I Cor. X, 11). Nam et
ipse regulam monstrans, multa inde exposuit. Sed forte dicitis solita
vanitate et obtuso corde contra Deum vel Apostoli auctoritatem
loquentes, Veteris Testamenti dicta exponi prorsus non posse, solum
autem Novum in talibus exponi posse. Et non consideratis non vos
habere quid dicere, si ab aliis impiis vobis dicatur, Vetus potius
exponi posse, Novum non posse. Mens autem sana utrumque Testamentum
considerans, quaecumque in uno invenerit expositionem admittere, sine
dubio in altero declarabit. Multum apparet imperitia vestra, vel
potius malitia. Attendite in Actibus Leucii, quos sub nomine
Apostolorum scribit, qualia sint quae accipitis de Maximilla uxore
Egetis: quae cum nollet marito debitum reddere, cum Apostolus
dixerit, Uxori vir debitum reddat, similiter et uxor viro (Id.
VII, 3); illa supposuerit marito suo ancillam suam Eucliam
nomine, exornans eam, sicut ibi scriptum est, adversariis lenociniis
et fucationibus, et eam nocte pro se vicariam supponens, ut ille
nesciens, cum ea tanquam cum uxore concumberet. Ibi etiam scriptum
est, quod cum eadem Maximilla et Iphidamia simul issent ad audiendum
apostolum Andream, puerulus quidam speciosus, quem vult Leucius vel
Deum, vel certe angelum intelligi, commendaverit eas Andreae
apostolo: et perrexerit ad praetorium Egetis, et ingressus cubiculum
eorum, finxerit vocem muliebrem, quasi Maximillae murmurantis de
doloribus sexus feminei, et Iphidamiae respondentis. Quae colloquia
cum audisset Egetes, credens eas ibi esse, discesserit. Quid ad hoc
dicitis, rogo vos? Quare non timuit Maximilla per turpissimum
lenocinium ancillae suae ligare animas in carne? Cum autem illum
puerulum tam turpiter credatis esse mentitum, quis vobis credat
loquentibus, quando si mentiamini, Dominum vos dicitis imitari?
|
|
