|
Ad initium anni 413 referendus est iste liber. In eo enim
Augustinus librum de Spiritu et Littera, qui sub anni 412 finem
prodiit, a se paulo ante scriptum commemorat capite 14: Modo,
ait, de hac quaestione prolixum librum edidi, qui inscribitur, de
Littera et Spiritu. Propterea in Retract. 2 recensito eodem libro
de Spiritu et Littera, mox in eum qui de Fide et Operibus est,
retractationem subjecit in haec verba: Interea missa sunt mihi a
quibusdam fratribus . . . . scripta nonnulla: ea nimirum quae
refellenda hic suscepit.
Scripta vero illa eruditus Garnerius in append. ad 1 part. Oper.
M. Mercatoris, pag. 117, censet non alia fuisse, quam quae
Hieronymus sive in Isaiam edidit, sive in Epistolas Pauli; et
sumptas ab Hieronymo arbitratur quaestiones illas tres, quas hic
Augustinus, tacito nomine, prae reverentia, inquit, tanti viri,
tractat et refellit. Opinionem hanc nos confirmare non audemus. Nam
quod spectat quaestionem primam, quae est de omnibus citra discrimen
admittendis ad Baptismum, ita ut adulteri nec ipsi repellantur noti ac
pertinaces, qui vitam mutare nolunt, nihil in Hieronymo consentaneum
huic errori deteximus. Ad secundam vero quaestionem, qua perversum ac
praeposterum dicebatur, prius morum Christianorum doctrinam tradere,
ac deinde baptizare; id posset facile pertrahi quod Hieronymus in
Matth. cap. 28 scripsit: Ordo praecipuus jussit Apostolis ut
primum docerent universas gentes, deinde fidei intingerent sacramento,
et post fidem ac Baptisma, quae essent observanda praeciperent.
Quanquam forte pius interpres minime curabat ne Baptismo
praemitteretur, sed tantum ne omnino praetermitteretur morum doctrina,
tradenda certe vel post Baptismum, et baptizatis observanda. Pro
tertia demum quaestione, quae fuit de baptizatis, etiamsi mores
quantumlibet improbos emendare noluerint, per fidem salvandis,
profertur illud ex ejus dialogo 1 adversus Pelag.: Si Origenes
omnes rationabiles creaturas dicit non esse perdendas, et diabolo
tribuit poenitentiam; quid ad nos, qui et diabolum et satellites ejus
omnesque impios et praevaricatores dicimus perire perpetuo, et
Christianos, si in peccato praeventi fuerint, salvandos esse post
poenas? Et ex Commentariis in Isai. ult., Sicut diaboli et
omnium negatorum atque impiorum, qui dixerunt in corde suo, Non est
Deus (Psal. XIII, 1), credimus aeterna tormenta; sic
peccatorum atque impiorum, et tamen christianorum, quorum opera in
igne probanda atque purganda sunt, moderatam arbitramur et mixtam
clementiae sententiam judicis. Haec tamen theologi alii, et similia
si qua sunt loca, eo pacto explicant, ut ab illo errore, qui graviter
itidem in Enchiridio, iibroque de Civitate Dei 21 confutatur,
defendant Hieronymum. Cui nec nos putamus tribuenda omnia argumenta
quae in praesenti opere diluuntur, et quidem praetermissis ab
Augustino iis Scripturae testimoniis, quibus Hieronymus in Isaiam
observat uti eos qui volunt peccatorum aliquando finiri supplicia.
Libri de Fide et Operibus meminit Augustinus in Enchiridio, cap.
67; in libro de octo Quaestionibus Dulcitii, quaest. 1, n.
2; et in epistola 205, ad Consentium, n. 18.
|
|
