|
31. Argumentum frustra ductum ex parabolis zizaniorum et adductorum
ad convivium pro obstinatis in peccato admittendis ad Baptismum
Similitudo servi nolentis erogare talentum ad eamdem rem inutilis.
Quae cum ita sint, quando tales ad Baptismum non admittimus, non
ante tempus zizania evellere conamur, sed nolumus insuper, sicut
diabolus, zizania seminare: nec ad Christum volentes venire
prohibemus, sed eos ad Christum venire nolle, ipsa sua professione
convincimus: nec vetamus Christo credere, sed demonstramus eos nolle
Christo credere, qui vel adulterium dicunt non esse quod ille
adulterium dicit esse, vel credunt adulteros ejus membra posse esse,
quos per Apostolum dicit regnum Dei non possidere, et sanae doctrinae
adversari, quae est secundum Evangelium gloriae beati Dei. Unde non
sunt isti inter eos deputandi, qui ad convivium nuptiarum venerunt;
sed inter eos qui venire noluerunt. Cum enim ipsi doctrinae Christi
audent apertissime contradicere, et sancto adversari Evangelio, non
venientes repelluntur, sed venire contemnunt. Qui autem saeculo
saltem verbis, etiamsi non factis, renuntiant, veniunt quidem, et
inter triticum seminantur, et in aream congeruntur, et ovibus
aggregantur, et retia subeunt, et convivantibus admiscentur; sed
intus sive lateant, sive pareant, tunc erit ratio tolerandi si
potestas nulla est corrigendi, nec debet esse praesumptio separandi.
Absit autem ut sic intelligamus quod scriptum est, ad convivium
nuptiarum adductos, quos invenerunt bonos et malos (Matth.
XXII, 2-10), ut eos adduxisse credantur, qui se malos
perseveraturos professi sunt. Alioquin ipsi servi patris familias
zizania seminaverunt, falsumque erit illud. Inimicus autem qui ea
seminavit, diabolus est (Id. XIII, 39). Sed quia hoc
falsum esse non potest, adduxerunt servi bonos et malos, sive qui
laterent, sive qui jam adducti, et intromissi apparerent; sive bonos
et malos dictum est secundum quamdam humanam conversationem, in qua
etiam ii qui nondum crediderunt, vel laudari vel vituperari solent.
Unde est etiam et illud quod Dominus monet discipulos, quos ad
Evangelium praedicandum primitus mittit, ut in quamcumque venerint
civitatem, quaerant quis illic dignus sit, ut apud eum habitent,
donec inde proficiscantur (Id. X, 11). Profecto ille dignus
quis erit, nisi qui existimatione suorum civium bonus habebitur? et
quis indignus, nisi qui eis malus innotuerit? Ex hoc utroque genere
veniunt ad Christi fidem, et sic adducuntur boni et mali: quia et
illi mali a mortuis operibus poenitentiam non recusant. Si autem
recusant, non intrare cupientes repelluntur, sed ab introitu ipsi
aperta contradictione discedunt.
32. Erit ergo et servus ille securus, nec inter pigros damnabitur,
quod dominicum talentum noluerit erogare; quandoquidem illi noluerunt
quod erogabat accipere. Propter illos enim haec similitudo proposita
est. (Id. XXV, 14-30), qui nolunt suscipere in Ecclesia
dispensatoris officium, desidiosam praetendentes excusationem, nolle
se rationem reddere de peccatis alienis; qui audiunt et non faciunt,
id est, accipiunt et non reddunt. Cum vero dispensator fidelis et
diligens, in erogando paratissimus, et lucrorum dominicorum
avidissimus, dicit adultero, Noli esse adulter, si vis baptizari;
crede Christo, qui hoc quod facis dicit esse adulterium, si vis
baptizari; noli esse membrum meretricis, si vis fieri membrum
Christi: ille autem respondet, Non obedio, non facio: ipse non
vult veram pecuniam dominicam accipere, sed suam potius adulterinam
vult thesauris dominicis importare. Si autem se facturum
profiteretur, nec faceret, nec postea quolibet modo corrigi posset;
inveniretur quid de illo fieret, ne aliis inutilis esset, qui sibi
utilis esse non posset: ut si intra retia Domini bona piscis malus
esset, non tamen pisces Domini sui malis retibus irretiret; hoc est,
ut si haberet in Ecclesia vitam malam, non tamen illic institueret
doctrinam malam. Cum enim tales facta sua talia defendunt, vel in eis
se perseveraturos apertissime profitentes admittuntur ad Baptismum;
nihil videtur aliud praedicari , nisi fornicatores et adulteros etiam
usque in vitae hujus finem in ea nequitia permanentes, regnum Dei
possessuros, et merito fidei, quae sine operibus mortua est, ad vitam
aeternam salutemque venturos. Haec sunt mala retia, quae cavere
debent praecipue piscatores: si tamen illa evangelica similitudine
piscatores episcopi, vel inferioris ordinis Ecclesiarum praepositi
intelligendi sunt; quia dictum est, Venite, et faciam vos piscatores
hominum (Matth. IV, 19). Retibus enim bonis capi possunt
pisces et boni et mali; retibus autem malis capi non possunt pisces
boni. Quoniam in doctrina bona et bonus potest esse qui audit et
facit, et malus qui audit et non facit: in doctrina vero mala, et qui
eam veram putat, quamvis ei non obtemperet, malus est; et qui
obtemperat, pejor est.
|
|
