|
34. Tria flagitia etiam benigniorum hominum consensu mortifera et
excommunicatione punienda. Unde factum ut de adulterinis conjugiis non
ageretur in catechismis. Matrimonium cum infidelibus. Qui autem
opinantur caetera eleemosynis facile compensari, tria tamen mortifera
esse non dubitant et excommunicationibus punienda, donec poenitentia
humiliore sanentur, impudicitiam, idololatriam, homicidium. Neque
nunc opus est quaerere qualis sit eorum ista sententia, et utrum
corrigenda, an approbanda, ne opus susceptum mittamus in longum
propter eam quaestionem, quae huic absolvendae minime necessaria est.
Sufficit enim, quia si omnia non sunt admittenda ad Baptismi
sacramentum, inter haec omnia est adulterium: si autem tria illa sola
excipienda sunt, etiam in his tribus est adulterium, unde ista
disputatio nata est .
35. Sed quoniam malorum christianorum mores, qui fuerunt antea
etiam pessimi, habuisse non videntur hoc malum, ut alienas uxores
ducerent viri, aut alienis viris feminae nuberent; inde fortasse apud
quasdam Ecclesias negligentia ista subrepsit, ut in catechismis
Competentium nec quaererentur nec percuterentur haec vitia; atque inde
factum est, ut inciperent et defendi: quae tamen in baptizatis rara
sunt adhuc, si ea nos negligendo non densa faciamus. Talem quippe in
quibusdam negligentiam, in aliis imperitiam, in aliis ignorantiam
probabiliter Dominus somni nomine significasse intelligitur, ubi ait:
Cum autem dormirent homines, venit inimicus, et superseminavit
zizania (Matth. XIII, 25). Hinc autem existimandum est non
ea primum apparuisse in moribus quamvis malorum christianorum, quoniam
beatus Cyprianus in epistola de Lapsis, cum deplorando et arguendo
multa commemoraret, quibus merito dicit indignationem Dei fuisse
commotam, ut intolerabili persecutione Ecclesiam suam sineret
flagellari, haec ibi omnino non nominat: cum etiam illud non taceat,
et ad eosdem mores malos pertinere confirmet, jungere cum infidelibus
vinculum matrimonii, nihil aliud esse asserens, quam prostituere
Gentilibus membra Christi: quae nostris temporibus jam non putantur
esse peccata; quoniam revera in Novo Testamento nihil inde praeceptum
est, et ideo aut licere creditum est, aut velut dubium derelictum.
Sicut etiam illud ambiguum est, utrum Herodes mortui duxerit, an
vivi fratris uxorem : et ideo non ita claret, quid Joannes ei non
licere dicebat (Matth. XIV, 3, 4). De concubina quoque, si
professa fuerit nullum se alium cognituram, etiamsi ab illo cui subdita
est dimittatur, merito dubitatur utrum ad percipiendum Baptismum non
debeat admitti. Quisquis etiam uxorem in adulterio deprehensam
dimiserit, et aliam duxerit, non videtur aequandus eis qui excepta
causa adulterii dimittunt et ducunt: et in ipsis divinis sententiis ita
obscurum est utrum et iste, cui quidem sine dubio adulteram licet
dimittere, adulter tamen habeatur si alteram duxerit, ut, quantum
existimo, venialiter ibi quisque fallatur. Quamobrem quae manifesta
sunt impudicitiae crimina, omni modo a Baptismo prohibenda sunt, nisi
mutatione voluntatis et poenitentia corrigantur; quae autem dubia,
omni modo conandum est ne fiant tales conjunctiones. Quid enim opus
est in tantum discrimen ambiguitatis caput mittere? Si autem factae
fuerint, nescio utrum ii qui fecerint, similiter ad Baptismum non
debere videantur admitti.
|
|
