|
40. Cognitio Dei quaenam vera et ad vitam aeternam conducens.
Indulgentia non obstinatis, sed a peccato recedentibus speranda.
Nequaquam ergo mens incauta fallatur, ut se existimet Deum
cognovisse, si eum fide mortua, hoc est, sine bonis operibus
confiteatur, more daemonum; et ideo se jam non dubitet ad vitam
aeternam esse venturam, quia Dominus dicit, Haec est autem vita
aeterna, ut cognoscant te unum verum Deum, et quem misisti Jesum
Christum (Joan. XVII, 3). Venire quippe debet etiam illud
in mentem, quod scriptum est, In hoc cognoscimus eum, si mandata
ejus servemus. Qui dicit, Quia cognovi eum, et mandata ejus non
servat, mendax est, et in hoc veritas non est (I Joan. II, 3,
4). Et ne quisquam existimet mandata ejus ad solam fidem pertinere:
quanquam dicere hoc nullus est ausus, praesertim quia mandata dixit,
quae ne multitudine cogitationem spargerent , In illis duobus tota
Lex pendet et Prophetae (Matth. XXII, 40): licet recte
dici possit ad solam fidem pertinere Dei mandata, si non mortua, sed
viva illa intelligatur fides, quae per dilectionem operatur; tamen
postea Joannes ipse aperuit quid diceret, cum ait: Hoc est mandatum
ejus, ut credamus nomini Filii ejus Jesu Christi, et diligamns
invicem (I Joan. III, 23).
41. Hoc itaque prodest, in Deum recta fide credere, Deum
colere, Deum nosse, ut et bene vivendi ab illo sit nobis auxilium,
et si peccaverimus, ab illo indulgentiam mereamur; non in factis quae
odit securi perseverantes, sed ab eis recedentes, eique dicentes,
Ego dixi, Domine, miserere mei; sana animam meam, quoniam peccavi
tibi (Psal. XL, 5): quod non habent cui dicant, qui non in eum
credunt; et frustra dicunt qui cum tam longe ab illo sint, a gratia
Mediatoris alieni sunt. Hinc illa verba sunt in libro Sapientiae,
quae nescio quomodo intelligit perniciosa securitas: Et si
peccaverimus, tui sumus; quoniam scilicet bonum et magnum Dominum
habemus, qui et velit atque possit poenitentium peccata sanare, non
qui minime audeat permanentes in malignitate disperdere. Denique cum
dixisset, tui sumus; addidit, scientes potentiam tuam: utique
potentiam, cui se subtrahere nequeat aut occultare peccator. Ideoque
secutus adjunxit: Non peccabimus autem, scientes quoniam tui sumus
deputati (Sap. XV, 2). Quis enim digne cogitans habitationem
apud Deum, in qua omnes praedestinatione sunt deputati, qui secundum
propositum vocati sunt, non enitatur ita vivere, ut tali habitationi
congruat? Quod ergo et Joannes dicit, Haec scripsi vobis, ut non
peccetis; et si quis peccaverit, advocatum habemus apud Patrem,
Jesum Christum justum; et ipse est exoratio pro peccatis nostris (I
Joan. II, 1, 2): non id agit , ut cum securitate peccemus;
sed ut recedentes a peccato, si quod admissum est, propter illum
advocatum, quem non habent infideles, minime de indulgentia
desperemus.
|
|
