|
42. Locus Apostoli ab adversariis male intellectus. Judicium in
Scripturis pro aeterna damnatione. An soli fideles mali intelligendi
sint ituri in resurrectionem judicii, ut judicium non sit aeterna
damnatio. Nec de his igitur verbis mitior ulla conditio promittenda
est, sic in Deum credere volentibus, ut permaneant in perditis
moribus: multo minus de illis ubi Apostolus ait, Qui sine Lege
peccaverunt, sine Lege peribunt; qui autem in Lege peccaverunt, per
Legem judicabuntur (Rom. II, 12); tanquam hoc loco aliquid
distet inter perire et judicari, cum alio verbo hoc idem significatum
sit. Solent enim Scripturae judicium etiam pro aeterna damnatione
ponere: sicut in Evangelio Dominus loquitur, Veniet hora, in qua
omnes qui sunt in monumentis audient vocem ejus; et procedent qui bene
fecerunt in resurrectionem vitae; qui autem male egerunt in
resurrectionem judicii (Joan. V, 28, 29). Neque hic dictum
est, Hoc qui crediderunt, illud autem qui non crediderunt; sed,
Hoc illi qui bene egerunt, illud qui male egerunt. Inseparabilis est
quippe bona vita a fide quae per dilectionem operatur; imo vero ea ipsa
est bona vita. Videmus itaque resurrectionem judicii dixisse Dominum
pro resurrectione damnationis aeternae. De omnibus quippe
resurrecturis (ubi procul dubio erunt etiam ii qui omnino non credunt;
neque enim ipsi non sunt in monumentis) duas partes fecit, alios in
resurrectionem vitae, alios in resurrectionem judicii resurrecturos
esse declarans.
43. Quod si dicunt non ibi intelligendos etiam eos qui omnino non
credunt, sed eos qui per ignem salvi erunt, quia crediderunt, etiamsi
male vixerunt, ut eorum transitoriam poenam judicii nomine significatam
arbitrentur. Quanquam hoc impudentissime dicatur, cum omnino Dominus
omnes resurrecturos, in quibus sine dubio et increduli erunt, in duo
diviserit, vitam et judicium; ita volens judicium aeternum intelligi,
quamvis hoc non addiderit, sicut et vitam. Neque enim ait, in
resurrectionem vitae aeternae; cum aliud utique intelligi noluerit.
Videant tamen quid responsuri sunt, ubi ait, Qui autem non credit,
jam judicatus est (Id. III, 18). Nam hic procul dubio, aut
judicium pro poena aeterna positum intelligunt, aut per ignem salvos
futuros etiam incredulos dicere audebunt quoniam, Qui non credit,
inquit, jam judicatus est, hoc est, jam judicio destinatus: et non
erit quod pro magno beneficio polliceantur credentibus nequiterque
viventibus, quando et ii qui non credunt non erunt perdendi, sed
judicandi. Quod si dicere non audent, non audeant aliquid mitius
polliceri eis de quibus dictum est, per Legem judicabuntur; quia
constat judicium etiam pro aeterna damnatione solere nominari. Quid,
quod invenimus non solum minime mitioris, verum etiam deterioris
conditionis esse illos qui scientes peccant? Hi sunt enim maxime qui
legem acceperunt. Nam sicut scriptum est, Ubi lex non est, nec
praevaricatio (Rom. IV, 15). Hinc est et illud,
Concupiscentiam nesciebam nisi lex diceret, Non concupisces.
Occasione itaque accepta, peccatum per mandatum operatum est in me
omnem concupiscentiam (Rom. VII, 7, 8); et alia multa quae
de hac re idem apostolus dicit. Ab hoc reatu graviore liberat gratia
Spiritus sancti per Jesum Christum Dominum nostrum, quae diffusa
charitate in cordibus nostris donat justitiae delectationem , qua
immoderatio concupiscentiae superetur. Hinc itaque confirmatur non
solum nihil mitius, sed gravius aliquid intelligendum, de quibus
dictum est, Qui in Lege peccaverunt, per Legem judicabuntur; quam
de illis qui sine Lege peccantes sine Lege peribunt: nec pro poena
transitoria hoc loco dictum judicium, sed pro ea qua etiam non
credentes judicabuntur.
44. Nam qui hac utuntur sententia ad promittendam salutem per
ignem, illis qui etiam credentes pessime vivunt, ut eis dicant, Qui
sine Lege peccaverunt, sine Lege peribunt; qui autem in Lege
peccaverunt, per Legem judicabuntur, tanquam dictum sit, non
peribunt, sed per ignem salvi erunt; nec illud attendere potuerunt,
hoc Apostolum de illis qui sine Lege et illis qui in Lege peccaverunt
dixisse, cum de Gentibus et de Judaeis ageret; ut non tantum
Gentibus, sed utrisque gratiam Christi, qua liberentur, necessariam
demonstraret: quod tota ipsa Epistola ad Romanos evidenter ostendit.
Jam ergo etiam Judaeis in lege peccantibus, de quibus dictum est,
per Legem judicabuntur, non eos liberante gratia Christi,
promittant, si placet, per ignem salutem; quoniam de his dictum est,
per Legem judicabuntur. Quod si non faciunt, ne contra se ipsos
veniant , qui eos gravissimo infidelitatis crimine obstrictos esse
dicunt: utquid transferunt ad infideles et fideles in eo quod ad fidem
Christi attinet, illud quod dictum est de iis qui sine Lege et iis
qui in Lege peccaverunt, cum de Judaeis et de Gentibus ageretur, ut
ad Christi gratiam utrique invitarentur?
|
|
