|
10. Totius mundi fides in Christum mirabiliter conciliata.
Quanquam etiam si de Christo et Ecclesia testimonia nulla
praecederent, quem non movere deberet ut crederet, repente illuxisse
divinam humano generi claritatem, quando videmus relictis diis falsis,
et eorum confractis usquequaque simulacris, templis subversis, sive in
usus alios commutatis, atque ab humana veternosissima consuetudine tot
vanis ritibus exstirpatis, unum verum Deum ab omnibus invocari? Et
hoc esse factum per unum hominem ab hominibus illusum, comprehensum,
vinctum, flagellatum, expalmatum , exprobratum, crucifixum,
occisum: discipulis ejus, quos idiotas, et imperitos, et
piscatores, et publicanos, per quos ejus magisterium commendaretur,
elegit, annuntiantibus ejus resurrectionem, ascensionem, quam se
vidisse dixerunt, et impleti Spiritu sancto, hoc Evangelium linguis
omnibus, quas non didicerant, sonuerunt. Quos qui audierunt, partim
crediderunt, partim non credentes praedicantibus ferociter
restiterunt. Ita fidelibus usque ad mortem pro veritate, non mala
rependendo, sed perpetiendo certantibus, nec occidendo, sed moriendo
vincentibus; sic in istam religionem mutatus est mundus, sic ad hoc
Evangelium corda conversa mortalium, marium et feminarum, parvulorum
atque magnorum, doctorum et indoctorum, sapientium et insipientium,
potentium et infirmorum, nobilium et ignobilium, excelsorum et
humilium, et per omnes gentes Ecclesia diffusa sic crevit, ut etiam
contra ipsam catholicam fidem nulla secta perversa, nullum genus
exoriatur erroris, quod ita reperiatur christianae veritati adversari,
ut non affectet atque ambiat Christi nomine gloriari: quod quidem non
sineretur pullulare per terram, nisi exerceret sanam et ipsa
contradictio disciplinam. Quando tantum crucifixus ille potuisset,
nisi Deus hominem suscepisset, etiamsi nulla per Prophetas futura
talia praedixisset? Cum vero tam magnum pietatis sacramentum habuerit
antecedentes vates suos atque praecones, quorum divinis vocibus est
praenuntiatum, et sic venerit quemadmodum est praenuntiatum, quis ita
sit demens, ut dicat Apostolos de Christo fuisse mentitos, quem sic
venisse praedicaverunt, quemadmodum eum venturum Prophetae ante
praedixerunt, qui nec de ipsis Apostolis vera futura tacuerunt? De
his quippe dixerant: Non sunt loquelae neque sermones, quorum non
audiantur voces eorum; in omnem terram exivit sonus eorum, et in fines
orbis terrae verba eorum (Psal. XVIII, 4 et 5). Quod certe
in orbe videmus impletum, etsi in carne nondum vidimus Christum.
Quis itaque nisi mirabili dementia caecatus, aut mirabili pertinacia
durus ac ferreus, nolit habere sacris Litteris fidem, quae totius
orbis praedixerunt fidem?
|
|
