|
32. Et dixit Deus, Congregentur aquae quae sub coelo sunt, in
congregationem unam, et appareat arida. Et sic factum est. Hinc
probabilius credi potest aquam dictam esse superius, sicut
arbitrabamur, ipsam mundi materiam. Nam si universum aqua oppletum
erat, unde vel quo potuit congregari? Si enim quamdam confusionem
materialem aquae nomine appellaverat, haec congregatio accipienda est
ipsa formatio, ut talis esset aquae species, qualem nunc esse
cernimus. Et ipsum, appareat arida, quod positum est, terrae
formatio intelligi potest, ut hanc haberet speciem terra, quam
cernimus. Invisibilis enim et incomposita dicta erat, cum adhuc
materiae species deesset. Dixit ergo Deus, Congregetur aqua quae
sub coelo est; id est in formam redigatur materies corporalis, ut aqua
ista sit, quam sentimus. In congregationem unam: vis ipsa formae
commendatur nomine unitatis. Hoc est enim vere formari, in unum
aliquid redigi; quoniam summe unum est omnis formae principium. Et
appareat arida: id est, speciem visibilem accipiat, atque a
confusione distinctam. Et bene aqua congregatur, ut appareat arida;
id est, cohibetur quod fluitat mare, ut quod obscurum est
illustretur. Et sic factum est: etiam hoc fortasse in rationibus
intellectualis naturae prius factum est, ut postea quod dicitur, Et
congregata est aqua in congregationem unam, et apparuit arida, non
superfluo additum videatur, cum jam dictum esset, Et sic factum est;
sed ut post rationalem et incorpoream operationem intelligeremus etiam
corporalem secutam.
33. Et vocavit Deus aridam terram, et congregationem aquae mare
vocavit. Adhuc nobiscum facit illa causa vocabulorum: non enim omnis
aqua, mare; aut omne aridum, terra. Ergo quae aqua esset, et quae
arida, vocabulis segregandum fuit. Ipsam autem distinctionem atque
formationem fuisse vocationem Dei, non absurde adhuc intelligi
potest. Et vidit Deus quia bonum est. Et hic ipse ordo servatus
est: quare huic etiam illa quae jam tractata sunt, conferantur.
|
|
