|
15. Illud etiam quod apud Ecclesiasten scriptum est, Et
convertatur pulvis in terram, sicut fuit, et spiritus revertatur ad
Deum qui dedit eum (Eccle. XII, 7), neutri sententiae contra
alteram suffragatur, sed inter utramque consistit. Cum enim isti
dixerint hinc probari non a parentibus, sed a Deo animam dari, quod
converso pulvere in terram suam, id est carne, quae de pulvere facta
est, revertetur spiritus ad Deum qui dedit illum; respondent illi:
Utique ita est. Redit enim spiritus ad Deum, qui eum dedit homini
primo, quando in ejus faciem sufflavit (Gen. II, 7), converso
pulvere, id est humano corpore, in terram, unde primitus factum est
(Id. III, 19). Neque enim ad parentes erat spiritus
rediturus, quamvis inde sit creatus ex illo uno qui homini primo datus
est; sicut nec ipsa caro post mortem ad parentes revertitur, a quibus
eam certe constat esse propagatam. Quemadmodum ergo caro non redit ad
homines ex quibus creata est, sed ad terram unde primo homini formata
est; ita et spiritus non redit ad homines a quibus transfusus est, sed
ad Deum a quo primae illi carni datus est.
16. Quo testimonio sane satis admonemur, ex nihilo Deum fecisse
animam quam primo homini dedit, non ex aliqua jam facta creatura,
sicut corpus ex terra: et ideo cum redit, non habet quo redeat, nisi
ad auctorem qui eam dedit; non ad eam creaturam ex qua facta est,
sicut corpus ad terram. Nulla est enim creatura ex qua facta est,
quia ex nihilo facta est; ac per noc ad factorem redit quae redit, a
quo ex nihilo facta est. Non enim omnes redeunt, quoniam sunt de
quibus dicitur, Spiritus ambulans, et non revertens (Psal.
LXXVII, 30).
|
|
