|
14. Ergo, inquiunt, est aliquid in operibus Dei, quod alterius
malo indigeat, quo proficiat ad bonum? Itane obsurduerunt et
excaecati sunt homines, nescio quo studio contentionis, ut non audiant
vel videant, quibusdam punitis, quam plurimi corrigantur? Quis enim
paganus, quis Judaeus, quis haereticus non hoc in domo sua quotidie
probet? Verum cum venitur ad disputationem inquisitionemque
veritatis, nolunt advertere sensus suos homines, ex quo opere divinae
providentiae in eos veniat imponendae commotio disciplinae; ut si non
corriguntur qui puniuntur, eorum tamen exemplo caeteri metuant,
valeatque ad eorum salutem justa pernicies aliorum. Num enim malitiae
eorum vel nequitiae Deus auctor est, de quorum justa poena consulit,
quibus hoc modo consulendum esse constituit? Non utique: sed cum eos
vitiis propriis malos futuros esse praesciret, non eos tamen creare
destitit; utilitati deputans eorum, quos in hoc genere creavit, ut ad
bonum proficere, nisi malorum comparatione , non possent. Si enim
non essent, nulli rei utique prodessent. Parumne boni est actum ut
sint, qui certe illi generi utiles sunt; quod genus quisquis non vult
ut sit, nihil aliud agit, nisi ut ipse in eo non sit?
15. Magna opera Domini; exquisita in omnes voluntates ejus
(Psal. CX, 2): praevidet bonos futuros, et creat; praevidet
malos futuros, et creat: seipsum ad fruendum praebens bonis, multa
munerum suorum largiens et malis, misericorditer ignoscens: juste
ulciscens; itemque misericorditer ulciscens, juste ignoscens: nihil
metuens de cujusquam malitia, nihil indigens de cujusquam justitia;
nihil sibi consulens nec de operibus bonorum, et bonis consulens etiam
de poenis malorum. Cur ergo non permitteret tentari hominem illa
tentatione probandum , convincendum, puniendum, cum superba
concupiscentia propriae potestatis quod conceperat pareret, suoque fetu
confunderetur, justoque supplicio a superbiae atque inobedientiae malo
posteros deterreret, quibus ea conscribenda et annuntianda parabantur?
|
|
