|
45. Et vocavit Dominus Deus Adam, et dixit illi, Ubi es?
Increpantis vox est, non ignorantis. Et hoc sane ad aliquam pertinet
significationem, quod sicut praeceptum viro datum est, per quem
perveniret ad feminam, ita vir prior interrogatur. Praeceptum enim a
Domino per virum usque ad feminam: peccatum autem a diabolo per
feminam usque ad virum. Haec mysticis significationibus plena sunt,
non id agentibus in quibus facta sunt, sed de his id agente
potentissima sapientia Dei. Non autem nunc significata reseramus,
sed gesta defendimus.
46. Respondit ergo Adam: Vocem tuam audivi in paradiso, et
timui, quia nudus sum, et abscondi me. Satis probabile est, solere
Deum per creaturam tali actioni congruam in forma humana primis illis
hominibus apparere: quos tamen nunquam permisit advertere nuditatem
suam, eorum intentionem in superna sustollens, nisi cum post peccatum
pudendum in membris motum poenali membrorum lege sensissent. Sic ergo
affecti sunt, ut solent affici homines sub oculis hominum; et talis
affectio de peccati poena erat, eum latere velle quem latere nihil
potest, et ab eo carnem occultare, qui cordis inspector est. Sed
quid mirum si superbi volentes esse sicut dii, evanuerunt in
cogitationibus suis, et obscuratum est insipiens cor eorum? Se quippe
dixerunt esse sapientes in abundantia sua, et illo avertente faciem,
stulti facti sunt (Rom. I, 21, 22). Quod enim jam ipsos
pudebat erga seipsos, unde sibi et succinctoria fecerant, multo
vehementius ab illo etiam sic succincti videri verebantur, qui tanquam
familiari temperamento ad eos videndos per creaturam visibilem velut
humanos oculos afferebat. Si enim propterea sic apparebat, ut homines
tanquam cum homine loquerentur, quemadmodum Abraham ad quercum Mambre
(Gen. XVIII, 1), illa ipsa prope amicitia pudore onerabat
post peccatum, quae fiduciam dabat ante peccatum; nec jam illam
nuditatem audebant ostendere talibus oculis, quae displicebat et suis.
|
|
