|
58. Illud magis movet, si jam spiritualis erat Adam, quamvis
mente, non corpore, quomodo credere potuerit quod per serpentem dictum
est, ideo Deum prohibuisse ne fructu ligni illius vescerentur, quia
sciebat eos, si fecissent, futuros ut deos propter dignoscentiam boni
et mali, tanquam hoc tantum bonum creaturae suae Creator inviderit:
hoc mirum si homo spirituali mente praeditus credere potuisset. An
quia hoc credere ipse non posset, propterea mulier addita est , quae
parvi intellectus esset, et adhuc fortasse secundum sensum carnis, non
secundum spiritum mentis viveret, et hoc est quod ei Apostolus non
tribuit imaginem Dei? Sic enim ait: Vir quidem non debet velare
caput, cum sit imago et gloria Dei; mulier autem gloria viri est (I
Cor. XI, 7). Non quod mens feminae eamdem imaginem capere non
possit, cum in illa gratia nos dicat nec masculum esse nec feminam
(Galat. III, 27, 28); sed quod fortassis illa hoc nondum
perceperat quod fit in agnitione Dei, et viro regente ac dispensante
paulatim fuerat perceptura. Neque enim frustra est illud quod
Apostolus ait, Adam enim primus formatus est, deinde Eva: et Adam
non est seductus, mulier autem seducta in praevaricatione facta est
(I Tim. II, 13, 14); id est, ut per illam etiam vir
praevaricaretur. Nam et ipsum dicit praevaricatorem, ubi ait: In
similitudinem praevaricationis Adae, qui est forma futuri (Rom.
V, 14). Seductum tamen negat. Nam et interrogatus non ait,
Mulier quam dedisti mecum, seduxit me, et manducavi; sed, ipsa
mihi, inquit, dedit a ligno, et manducavi. Illa vero, Serpens,
inquit, seduxit me.
59. Ita Salomon vir tantae sapientiae, numquidnam credendum est
quod in simulacrorum cultu credidit esse aliquid utilitatis? Sed
mulierum amori ad hoc malum trahenti resistere non evaluit, faciens
quod sciebat non esse faciendum, ne suas, quibus deperibat atque
diffluebat, mortiferas delicias contristaret (III Reg. XI,
4). Ita et Adam, posteaquam de ligno prohibito seducta mulier
manducavit, eique dedit ut simul ederent, noluit eam contristare,
quam credebat posse sine suo solatio contabescere, si ab ejus
alienaretur animo, et omnino illa interire discordia. Non quidem
carnis victus concupiscentia, quam nondum senserat in resistente lege
membrorum legi mentis suae; sed amicali quadam benevolentia, qua
plerumque fit ut offendatur Deus, ne homo ex amico fiat inimicus:
quod eum facere non debuisse, divinae sententiae justus exitus
indicavit.
60. Ergo alio modo quodam etiam ipse deceptus est; sed dolo illo
serpentino, quo mulier seducta est, nullo modo illum arbitror potuisse
seduci in illo modo quo illa potuit. Hanc autem proprie seductionem
appellavit Apostolus, qua id quod suadebatur, cum falsum esset,
verum putatum est; id est, quod Deus ideo lignum illud tangere
prohibuerit, quod sciebat eos, si tetigissent, velut deos futuros,
tanquam eis divinitatem invideret, qui eos homines fecerat. Sed etiam
si virum propter aliquam mentis elationem, quae Deum internorum
scrutatorem latere non poterat, sollicitavit aliqua experiendi
cupiditas, cum mulierem videret accepta illa esca non esse mortuam,
secundum ea quae superius tractavimus; non tamen eum arbitror, si jam
spirituali mente praeditus erat, ullo modo credere potuisse quod eos
Deus ab esca illius ligni invidendo vetuisset. Sed quid plura?
Persuasum est illud peccatum sicut persuaderi talibus posset:
conscriptum est autem sicut legi ab omnibus oporteret, etsi a paucis
haec intelligerentur sicut oporteret.
|
|
