|
6. Si ergo quaeritur cur Deus tentari permiserit hominem, quem
tentatori consensurum esse praesciebat; altitudinem quidem consilii
ejus penetrare non possum, et longe supra vires meas hoc esse
confiteor. Est ergo aliqua causa fortassis occultior, quae melioribus
sanctioribusque reservatur, illius gratia potius quam meritis eorum:
sed tamen quantum vel donat sapere, vel sinit dicere, non mihi videtur
magnae laudis futurum fuisse hominem, si propterea posset bene vivere,
quia nemo male vivere suaderet; cum et in natura posse, et in
potestate haberet velle non consentire suadenti, adjuvante tamen illo
qui superbis resistit, humilibus autem dat gratiam (Jacobi IV,
6). Cur itaque tentari non sineret, quem consensurum esse
praesciebat, cum id facturus esset propria voluntate per culpam, et
ordinandus esset illius aequitate per poenam: ut etiam sic ostenderet
animae superbae ad eruditionem futurorum sanctorum, quam recte ipse
uteretur animarum voluntatibus etiam malis, cum illae perverse
uterentur naturis bonis?
|
|
