|
22. Tria igitur ista genera visionum, corporale, spirituale, et
intellectuale, singillatim consideranda sunt, ut ab inferioribus ratio
ad superiora conscendat. Jam quidem superius exemplum proposuimus,
quo in una sententia omnia tria videantur genera. Cum enim legitur,
Diliges proximum tuum tanquam teipsum (Matth. XXII, 39),
corporaliter litterae videntur, spiritualiter proximus cogitatur,
intellectualiter dilectio conspicitur. Sed et litterae absentes
possunt spiritualiter cogitari, et proximus praesens potest
corporaliter videri; dilectio autem nec per substantiam suam potest
oculis corporis cerni, nec per imaginem corporis similem spiritu
cogitari, sed sola mente, id est intellectu, cognosci et percipi.
Corporalis sane visio nulli horum generi praesidet, sed quod per eam
sentitur, illi spirituali tanquam praesidenti nuntiatur. Nam cum
aliquid oculis cernitur, continuo fit imago ejus in spiritu; sed non
dignoscitur facta, nisi cum ablatis oculis ab eo quod per oculos
videbamus, imaginem ejus in animo invenerimus. Et siquidem spiritus
irrationalis est, veluti pecoris, hoc usque oculi nuntiant. Si autem
anima rationalis est, etiam intellectui nuntiatur, qui et spiritui
praesidet, ut si illud quod hauserunt oculi, atque id spiritui, ut
ejus illic imago fieret, nuntiaverunt, alicujus rei signum est, aut
intelligatur continuo quid significet, aut quaeratur; quoniam nec
intelligi nec requiri nisi officio mentis potest.
23. Vidit rex Balthasar articulos manus scribentis in pariete,
continuoque per corporis sensum imago rei corporaliter factae spiritui
ejus impressa est, atque ipso viso facto ac praeterito, illa in
cogitatione permansit: videbatur in spiritu, et nondum
intelligebatur, nec tunc intellectum erat hoc signum, cum corporaliter
fieret atque oculis corporalibus appareret; jam tamen signum esse
intelligebatur, id habens ex mentis officio. Et quia requirebatur
quid significaret, etiam ipsam inquisitionem utique mens agebat. Quo
non comperto Daniel accessit, et spiritu prophetico mente illustrata,
perturbato regi quid illo signo portenderetur aperuit (Dan. V,
5-28); ipse potius propheta per hoc genus visionis, quod mentis
est proprium, quam ille qui et signum corporaliter factum corporaliter
viderat, et transacti ejus imaginem in spiritu cogitando cernebat, nec
aliquid intellectu poterat, nisi nosse signum esse, et quid
significaret inquirere.
24. Vidit Petrus in alienatione mentis vas quatuor lineis alligatum
submitti de coelo plenum variis animalibus, cum audivit et vocem,
Macta, et manduca. Qui cum redditus sensibus de visu disceptaret,
ecce quos Cornelius miserat, nuntiavit ei spiritus dicens: Ecce viri
quaerunt te; sed surge, descende, et vade cum illis, quia ego misi
eos. Qui cum venisset ad Cornelium, quid in illa visione
intellexerit, ubi audierat, Quae Deus mundavit, tu ne communia
dixeris, ipse indicavit dicens: Sed mihi Deus ostendit neminem
communem aut immundum hominem dicere (Act. X, 10-28). Cum
ergo illum discum videret alienatus a corporis sensibus, et illas
voces, Macta, et manduca, et, Quae Deus mundavit, tu communia ne
dixeris, in spiritu audiebat. Redditus autem corporis sensibus,
idipsum quod visum atque auditum memoria tenuerat, in eodem spiritu
cogitando cernebat. Quae omnia non corporalia, sed corporalium
imagines erant, sive cum primum in ipsa alienatione visae sunt, sive
cum postea recordatae atque cogitatae. Cum vero disceptabatur, et
requirebatur ut illa signa intelligerentur, mentis erat actio
conantis, sed deerat effectus donec nuntiati sunt qui venerant a
Cornelio; hac vero corporali etiam accedente visione, cum et
Spiritus sanctus rursus in spiritu ei diceret, Vade cum eis, ubi et
illud signum ostenderat, et impresserat voces, adjuta divinitus mens
intellexit quid illis signis omnibus ageretur. His atque hujusmodi
rebus diligenter consideratis, satis apparet corporalem visionem
referri ad spiritualem, eamque spiritualem referri ad intellectualem.
|
|
