|
53. Quapropter cum rapitur anima in ea visa quae spiritu cernuntur
similia corporalibus, ita ut omnino a sensibus corporis avertatur
amplius quam in somno solet, sed minus quam in morte; jam divinae
admonitionis est et adjutorii, ut se non corpora, sed visa corporum
similia spiritualiter noverit cernere, sicuti quae se in somnis
videre, etiam antequam evigilent, sciunt. Ibi si etiam videntur
futura, ita ut omnino futura noscantur, quorum imagines praesentes
videntur, sive ipsa hominis mente divinitus adjuta, sive aliquo inter
ipsa visa quid significent exponente, sicut in Apocalypsi Joanni
exponebatur (Apoc. I, 10 sqq.), magna revelatio est: etiamsi
forte ignoret ille cui haec demonstrantur, utrum e corpore exierit, an
adhuc sit in corpore, sed spiritu a sensibus corporis alienato ista
videat; potest enim sic raptus id ignorare, si ei et hoc non
ostendatur.
54. Porro autem, si quemadmodum raptus est a sensibus corporis, ut
esset in istis similitudinibus corporum, quae spiritu videntur, ita et
ab ipsis rapiatur, ut in illam quasi regionem intellectualium vel
intelligibilium subvehatur, ubi sine ulla corporis similitudine
perspicua veritas cernitur; nullis opinionum falsarum nebulis
offuscatur: ibi virtutes animae non sunt operosae ac laboriosae.
Neque enim opere temperantiae libido frenatur, aut opere fortitudinis
tolerantur adversa, aut opere justitiae iniqua puniuntur, aut opere
prudentiae mala devitantur. Una ibi et tota virtus est amare quod
videas, et summa felicitas habere quod amas. Ibi enim beata vita in
fonte suo bibitur, inde aspergitur aliquid huic humanae vitae, ut in
tentationibus hujus saeculi, temperanter, fortiter, juste,
prudenterque vivatur. Propter illud quippe adipiscendum, ubi secura
quies erit et ineffabilis visio veritatis, labor suscipitur, et
continendi a voluptate, et sustinendi adversitates, et subveniendi
indigentibus, et resistendi decipientibus. Ibi videtur claritas
Domini, non per visionem significantem, sive corporalem, sicut visa
est in monte Sina (Exod. XIX, 18), sive spiritualem, sicut
vidit Isaias (Isai. VI, 1), vel Joannes in Apocalypsi: sed
per speciem, non per aenigmata, quantum eam capere mens humana
potest, secundum assumentis Dei gratiam, ut os ad os loquatur ei quem
dignum tali Deus colloquio fecerit; non os corporis, sed mentis,
|
|
