|
62. Nec audiendi sunt, qui affirmant inferos in hac vita
explicari, nec esse post mortem. Viderint enim quemadmodum poetica
figmenta interpretentur; nos ab auctoritate divinarum Scripturarum,
quibus solis de hac re fides habenda est, recedere non debemus.
Quanquam possimus ostendere, illorum quoque sapientes de inferorum
substantia minime dubitasse, quae post hanc vitam excipit animas
mortuorum. Unde autem sub terris esse dicantur inferi, si corporalia
loca non sunt, aut unde inferi appellentur, si sub terris non sunt,
merito quaeritur . Animam vero non esse corpoream non me putare, sed
plane scire, audeo profiteri: tamen habere posse similitudinem
corporis et corporalium omnino membrorum quisquis negat, potest negare
animam esse, quae in somnis videt vel se ambulare, vel sedere, vel
hac atque illac gressu aut etiam volatu ferri ac referri, quod sine
quadam similitudine corporis non fit. Proinde si hanc similitudinem
etiam apud inferos gerit, non corporalem, sed corpori similem; ita
etiam in locis videtur esse non corporalibus, sed corporalium
similibus, sive in requie, sive in doloribus.
63. Quanquam et illud me nondum invenisse confiteor, inferos
appellatos, ubi justorum animae requiescunt. Et Christi quidem
animam venisse usque ad ea loca in quibus peccatores cruciantur, ut eos
solveret a tormentis quos esse solvendos occulta nobis sua justitia
judicabat, non immerito creditur. Quomodo enim aliter accipiendum sit
quod dictum est, Quem Deus suscitavit ex mortuis, solutis doloribus
inferorum, quia non poterat teneri ab eis (Act. II, 24), non
video nisi ut quorumdam dolores apud inferos eum solvisse accipiamus,
ea potestate qua Dominus est, cui omne genu flectitur, coelestium,
terrestrium, et infernorum (Philipp. II, 10), per quam
potestatem etiam illis doloribus, quos solvit, non potuit attineri.
Neque enim Abraham, vel ille pauper in sinu ejus, hoc est in secreto
quietis ejus, in doloribus erat, inter quorum requiem et illa inferni
tormenta legimus magnum chaos firmatum: sed nec apud inferos esse dicti
sunt. Contigit enim, inquit, mori inopem illum, et auferri ab
Angelis in sinum Abrahae: mortuus est autem et dives, et sepultus
est; et cum apud inferos in tormentis esset (Luc. XVI,
22-26), et caetera. Videmus itaque inferorum mentionem non esse
factam in requie pauperis, sed in supplicio divitis.
64. Illud etiam quod Jacob dicit ad filios suos, Deducetis
senectam meam cum tristitia ad inferos (Gen. XLIV, 29),
videtur hoc magis timuisse, ne nimia tristitia sic perturbaretur, ut
non ad requiem beatorum iret, sed ad inferos peccatorum. Neque enim
parvum animae malum est tristitia, cum et Apostolus cuidam tam
sollicite timuerit, ne majore tristitia absorberetur (II Cor.
II, 7). Proinde, ut dixi, nondum inveni, et adhuc quaero, nec
mihi occurrit inferos alicubi in bono posuisse Scripturam duntaxat
canonicam: non autem in bono accipiendum sinum Abrahae, et illam
requiem quo ab Angelis pius pauper ablatus est, nescio utrum quisquam
possit audire; et ideo quomodo eam apud inferos credamus esse, non
video.
|
|
