|
35. De fatis autem siderum qualeslibet eorum argutias, et quasi de
mathesi documentorum experimenta, quae illi APOTELESMATA
vocant, omnino a nostrae fidei sanitate respuamus: talibus enim
disputationibus etiam orandi causas nobis auferre conantur, et impia
perversitate in malis factis, quae rectissime reprehenduntur, ingerunt
accusandum potius Deum auctorem siderum, quam hominem scelerum . Sed
quod animae nostrae non sint natura corporibus ne quidem coelestibus
subditae, audiant et philosophos suos: quia vero terrenis corporibus
illa corpora superiora non ad ea quae ipsi tractant potentiora sunt,
vel hinc aliquando cognoscant, quia cum multa corpora diversorum
generum, vel animantium, vel herbarum et arbustorum, uno simul puncto
temporis seminentur, unoque puncto temporis innumerabiliter multa
nascantur, non tantum diversis, sed etiam iisdem terrarum locis,
tantae sunt varietates in progressibus, in actibus et passionibus
eorum, ut vere isti, sicut dicitur, perdant sidera, si ista
considerant.
36. Quid autem insulsius et hebetius, quam cum istis rebus
convincuntur, dicere ad solos homines sibi subjiciendos fatalem
stellarum pertinere rationem? In quibus tamen etiam ipsi de geminis
convincuntur, quorum diverse viventium, diverse felicium vel
infelicium, diverseque morientium, easdem plerumque constellationes
accipiunt. Quia etsi interfuit aliquid cum de utero funderentur, in
nonnullis tamen tantum interest, quantum ab istis comprehendi
computatione non possit. Manus sequentis Jacob, dum nascerentur,
inventa est pedem fratris praecedentis tenens; usque adeo sic nati sunt
quasi unus infans in duplum prolixior nasci videretur (Gen. XXV,
25). Horum certe constellationes, quas appellant, nullo modo
dispares esse potuerunt. Quid ergo vanius, quam ut illas
constellationes intuens mathematicus, ad eumdem horoscopum, ad eamdem
lunam, diceret unum eorum a matre dilectum, alterum non dilectum? Si
enim aliud diceret, falsum profecto diceret; si autem hoc diceret,
verum quidem, sed non secundum suorum librorum ineptas cantiunculas
diceret. Quod si huic historiae, quia de nostris profertur, nolunt
credere, numquid et naturam rerum delere possunt? Cum ergo se minime
falli dicant, si horam conceptionis invenerint, saltem sicut homines
non dedignentur conceptum considerare geminorum.
37. Ideoque fatendum est, quando ab istis vera dicuntur, instinctu
quodam occultissimo dici, quem nescientes humanae mentes patiuntur.
Quod cum ad decipiendos homines fit, spirituum seductorum operatio
est: quibus quaedam vera de temporalibus rebus nosse permittitur,
partim quia subtilioris sensus acumine, partim quia corporibus
subtilioribus vigent, partim experientia callidiore propter tam magnam
longitudinem vitae; partim sanctis Angelis quod ipsi ab omnipotente
Deo discunt, etiam jussu ejus sibi revelantibus, qui merita humana
occultissimae justitiae sinceritate distribuit. Aliquando autem iidem
nefandi spiritus etiam quae ipsi facturi sunt, velut divinando
praedicunt. Quapropter bono christiano, sive mathematici, sive
quilibet impie divinantium, maxime dicentes vera, cavendi sunt, ne
consortio daemoniorum animam deceptam, pacto quodam societatis
irretiant.
|
|
