|
29. Neque enim similitudo pia est, si velimus ita similes esse
Deo, ut et nos ab operibus nostris requiescamus in nobis, sicut ipse
requievit in se ab operibus suis. In quodam quippe incommutabili bono
requiescere debemus, quod ille nobis est qui nos fecit. Haec erit
igitur summa, minimeque superba, et vere pia requies nostra, ut sicut
ipse requievit ab omnibus operibus suis, quia non ei opera sua, sed
ipse sibi bonum est, quo beatus est: ita et nos ab omnibus operibus,
non tantum nostris, verum etiam ipsius, nonnisi in illo requieturos
nos esse speremus; idque desideremus post bona opera nostra, quae in
nobis agnoscimus illius potius esse quam nostra: ut etiam sic post bona
opera sua ipse requiescat , cum post bona opera quae ab illo
justificati fecerimus, in se nobis requiem praestat. Magnum est enim
nobis ab illo exstitisse, sed majus erit in illo requievisse. Sicut
ipse non ideo beatus est, quia haec fecit; sed quia etiam factis non
egens, in se potius quam in ipsis requievit. Unde non operis, sed
quietis diem sanctificavit; quia non haec faciendo, sed eis quae fecit
non egendo, se beatum intimavit.
30. Quid ergo tam humile ac facile effatu, et quid tam sublime
atque arduum cogitatu, quam Deus requiescens ab omnibus operibus suis
quae fecit? Et ubi requiescens nisi in seipso, quia beatus nonnisi
seipso? Quando, nisi semper? In diebus autem quibus rerum quas
condidit consummatio narratur, et ab eis quietis Dei ordo
distinguitur, quando, nisi in septimo die, qui earum sequitur
perfectionem? A perfectis enim requiescit, qui nec perfectis eget,
quo beatior esse possit.
|
|
