|
Cum ergo haec ita disponerentur, ut haberent mensuras, et numeros,
et pondera sua, ubi ea cernebat ipse disponens? Neque enim extra
seipsum, sicut cernimus oculis corpora; quae utique nondum erant, cum
disponerentur ut fierent. Nec intra seipsum ista cernebat, sicut
animo cernimus phantasias corporum, quae non praesto sunt oculis, sed
ea quae vidimus, vel ex eis quae vidimus imaginando cogitamus. Quo
modo ergo ista cernebat, ut ita disponeret? Quo, nisi eo quo solus
potest?
13. Verum etiam nos mortales et peccatores, quorum animas aggravant
corpora corruptibilia, et quorum sensum multa cogitantem terrena
deprimit habitatio (Sap. IX, 15); quanquam etsi corda
mundissima et mentes simplicissimas gereremus, sanctisque Angelis jam
essemus aequales, non utique nobis ita nota esset divina substantia
sicut ipsa sibi.
|
|
