|
42. Admoneri autem nos oportet iis quae in tempore formantur atque
nascuntur, quomodo ista considerare debeamus. Non enim frustra de
Sapientia scriptum est, quod amatoribus suis ostendit se in viis
hilariter, et in omni providentia occurrit illis (Sap. VI,
17). Nec omnino audiendi sunt qui putaverunt sublimes quidem mundi
partes, id est a confinio corpuleatioris aeris hujus et supra, divina
providentia gubernari; hanc autem imam partem terrenam et humidam,
aerisque hujus vicinioris qui terrarum et aquarum exhalationibus
humescit, in quo venti nubesque consurgunt, casibus potius et
fortuitis motibus agitari. Contra hos enim loquitur Psalmus, qui cum
explicasset laudem coelestium, se etiam ad ista inferiora convertit,
dicens: Laudate Dominum de terra, dracones et omnes abyssi; ignis,
grando, nix, glacies, spiritus tempestatis, quae faciunt verbum ejus
(Psal. CXLVIII, 7, 8). Nihil enim tam videtur casibus
volvi, quam omnes istae procellosae ac turbulentae qualitates, quibus
coeli hujus inferioris, quod non immerito etiam terrae nomine deputatum
est, facies variatur et vertitur. Sed cum addidit, Quae faciunt
verbum ejus, satis ostendit earum quoque rerum ordinem divino subditum
imperio, latere nos potius, quam universitatis deesse naturae. Quid
autem? ore suo Salvator, cum dicit unum passerem non cadere in terram
sine Dei voluntate (Matth. X, 29), et quod fenum agri post
paululum mittendum in clibanum, ipse tamen vestiat (Id. VI,
30); nonne confirmat non solum totam istam mundi partem rebus
mortalibus et corruptibilibus deputatam, verum etiam vilissimas ejus
abjectissimasque particulas divina providentia regi?
|
|
