|
43. Et certe isti qui hoc negant, nec sanctis eloquiis tantae
auctoritatis acquiescunt, si in hac mundi parte, quam putant fortuitis
motibus perturbari, potius quam sapientia divinae summitatis regi, et
ut hoc quasi probent gemino abutuntur argumento, vel quod supra
commemoravi de inconstantia tempestatum, vel de felicitatibus atque
infelicitatibus hominum, quod non pro vitae meritis accidunt; viderent
tantum ordinem, quantus in membris carnis cujuslibet animantis
apparet, non dico medicis, qui haec propter artis suae necessitatem
diligenter patefacta et dinumerata rimati sunt, sed cuivis mediocris
cordis et considerationis homini; nonne clamarent, ne puncto quidem
temporis Deum, a quo est omnis mensurarum modus, omnis parilitas
numerorum, omnis ordo ponderum, ab ejus gubernatione cessare? Quid
ergo absurdius, quid insulsius sentiri potest, quam eam totam esse
vacuam nutu et regimine providentiae, cujus extrema et exigua videas
tanta dispositione formari, ut aliquanto attentius cogitata ineffabilem
incutiant admirationis horrorem? Et cum animae natura naturae corporis
antecellat, quid est dementius quam putare nullum esse divinae
providentiae judicium de moribus hominum, cum in eorum carne tanta ejus
solertiae clareant et demonstrentur indicia? Sed quia haec minima in
promptu sunt sensibus nostris, et ea facile investigamus, elucet in
eis ordo rerum: at illa quorum ordinem videre non possumus, inordinata
arbitrantur qui esse non putant, nisi quod videre possunt, aut si
putant, tale aliquid putant, quale videre consueverunt.
|
|
