|
14. Nunc de homine quod coeptum est terminetur, ea moderatione
servata, ut in profundo Scripturae sensu magis praestemus diligentiam
requirendi, quam affirmandi temeritatem. Quia enim noverat Jeremiam
Deus priusquam eum formaret in utero, dubitare fas non est:
apertissime quippe dicit, Priusquam te formarem in utero, novi te.
Ubi autem illum nosset antequam ita formasset, etsi nostrae
infirmitati assequi vel difficile vel impossibile est; utrum in
aliquibus propinquioribus causis, sicut Levi in lumbis Abrahae
decimatus est; an in ipso Adam, in quo genus humanum tanquam
radicaliter institutum est; et in eo ipso utrum jam cum de limo
formatus esset, an cum causaliter in his operibus factus quae creavit
omnia simul; an vero ante omnem potius creaturam, sicut elegit et
praedestinavit sanctos suos ante mundi constitutionem (Ephes. I,
4); an potius in omnibus praecedentibus causis, sive quas
commemoravi, sive quas non commemoravi, priusquam in utero
formaretur; non arbitror scrupulosius quaeri oportere, dummodo
Jeremiam constet, ex quo est in hac luce a parentibus editus, ex illo
egisse vitam propriam, qua grandescens aetatis accessu, posset vivere
sive male sive beve; antea vero nullo modo, non solum priusquam in
utero formaretur, sed nec jam ibi formatus, antequam natus. Neque
enim habet ullam cunctationem apostolica illa sententia de geminis in
Rebeccae utero nondum agentibus aliquid boni aut mali (Rom. IX,
11).
15. Nec tamen frustra scriptum est, nec infantem mundum esse a
peccato, cujus est unius diei vita super terram (Job. XIV, 4,
sec. LXX); et illud in Psalmo, Ego in iniquitatibus conceptus
sum, et in peccatis mater mea (Psal. L, 7) me in utero aluit;
et quod in Adam omnes moriuntur, in quo omnes peccaverunt (Rom.
V, 12). Nunc autem liquido teneamus, quaelibet parentum merita
trajiciantur in prolem, quaecumque gratia Dei, antequam nascatur,
quemque sanctificet, nec iniquitatem esse apud Deum, nec boni malive
agere quemquam quod ad propriam personam pertineat, antequam natus
est: illamque sententiam qua nonnulli putant alibi peccasse magis
minusque animas, et pro diversorum meritis peccatorum in diversa
corpora esse detrusas, apostolicae non convenire sententiae; cum
apertissime dictum sit, nihil egisse nondum natos seu boni seu mali.
16. Ac per hoc aliqua quaestio est suo loco retractanda, quid de
peccato primorum parentum, qui duo soli fuerunt, generis humani
contraxerit universa consparsio : nihil tamen talium meritorum habere
potuisse hominem antequam de terrae pulvere finctus esset, antequam suo
tempore viveret, nulla quaestio est. Sicut enim Esau et Jacob,
quos nondum natos dixit Apostolus nihil egisse boni aut mali (Id.
IX, 11), non possemus dicere traxisse aliquid meriti de
parentibus, si nec ipsi parentes egissent aliquid boni aut mali; nec
genus humanum peccasse in Adam, si ipse non peccasset Adam; non
autem peccasset Adam, nisi jam suo tempore viveret, quo posset vivere
sive bene sive male: ita frustra peccatum ejus, seu recte factum
requiritur, cum adhuc in rebus simul creatis causaliter conditus, nec
vita propria jam vivebat, nec in parentibus sic viventibus erat. In
illa enim prima conditione mundi, cum Deus omnia simul creavit, homo
factus est qui esset futurus, ratio creandi hominis, non actio
creati.
|
|
