|
23. Sed quomodo fecit eum Deus de limo terrae; utrum repente in
aetate perfecta, hoc est virili atque juvenili, an sicut nunc usque
format in uteris matrum? Neque enim alius haec facit, quam ille qui
dixit, Priusquam te formarem in utero, novi te (Jerem. I, 5):
ut illud tantum proprium habuerit Adam, quod non ex parentibus natus
est, sed factus ex terra; eo tamen modo ut in hoc perficiendo, et per
aetates augendo hi temporum numeri complerentur, quos naturae humani
generis attributos videmus. An potius hoc non est requirendum?
Utrumlibet enim fecerit, hoc fecit quod Deum et omnipotentem et
sapientem posse ac facere congruebat. Ita enim certas temporum leges
generibus qualitatibusque rerum in manifestum ex abdito producendis
attribuit, ut ejus voluntas sit super omnia. Potentia quippe sua
numeros creaturae dedit, non ipsam potentiam eisdem numeris alligavit.
Nam Spiritus ejus ita faciendo mundo superferebatur (Gen. I,
2), ut et facto superferatur, non corporalibus locis, sed
excellentia potestatis.
24. Quis enim nescit aquam concretam terrae, cum ad radices vitis
venerit, duci in saginam ligni illius, atque in eo sumere qualitatem,
qua in uvam procedat paulatim erumpentem; atque in ea grandescente
vinum fiat, maturumque dulcescat, quod adhuc fervescat expressum, et
quadam vetustate firmatum ad usum bibendi utilius jucundiusque
perveniat? Num ideo Dominus lignum quaesivit aut terram, aut has
temporum moras, cum aquam miro compendio convertit in vinum, et tale
vinum quod ebrius etiam conviva laudaret (Joan. II, 9, 10)?
Numquid adjutorio temporis eguit conditor temporis? Nonne certis
dierum numeris suo cuique generi accommodatis, omnis natura serpentium
coalescit, formatur, nascitur, roboratur? Num exspectati sunt hi
dies, ut in draconem virga converteretur de manu Moysi et Aaron
(Exod. VII, 10)? Nec ista cum fiunt, contra naturam fiunt,
nisi nobis quibus aliter naturae cursus innotuit; non autem Deo, cui
hoc est natura quod fecerit.
|
|
