|
1. Et finxit Deus hominem pulverem de terra, et insufflavit in
faciem ejus flatum vitae; et factus est homo in animam viventem. Hic
primo videndum est utrum ista recapitulatio sit, ut nunc dicatur
quomodo factus sit homo quem sexto illo die factum legimus; an vero
tunc quidem cum fecit omnia simul, in his etiam latenter hominem
fecit, sicut fenum terrae antequam esset exortum: ut eo modo et ipse
cum jam esset in secreto quodam naturae aliter factus, sicut illa quae
simul creavit cum factus est dies, accessu temporis etiam isto modo
fieret, quo in hac perspicua forma vitam gerit, vel male vel bene;
sicut fenum quod factum est antequam exoriretur super terram, accedente
jam tempore et fontis illius irrigatione exortum est, ut esset super
terram.
2. Prius ergo secundum recapitulationem id conemur accipere.
Fortassis quippe ita homo factus sit in die sexto, sicut dies ipse
primitus factus est, sicut firmamentum, sicut terra et mare. Neque
enim haec dicenda sunt ante in quibusdam primordiis jam facta latuisse,
ac deinde in hanc faciem qua mundus exstructus est, accessu temporis
tanquam exorta claruisse; sed ab exordio saeculi, cum factus est
dies, conditum mundum, in cujus elementis simul sunt condita, quae
post accessu temporis orirentur, vel fruteta, vel animalia quaeque
secundum suum genus. Nam nec ipsa sidera credendum est in elementis
mundi primitus facta atque recondita, accessu postea temporis
exstitisse, atque in has enituisse formas quae coelitus fulgent; sed
illo senario perfectionis numero creata simul omnia, cum factus est
dies. Utrum ergo sic et homo ista jam specie qua in sua natura vivit,
et agit sive bonum sive malum? an et ipse in occulto sicut fenum agri
antequam exortum est, ut hoc ei post esset accessu temporis exoriri,
quod de pulvere factus est?
|
|
