|
36. Sed hic rursus non spernenda oritur quaestio. Si enim jam
facta erat anima, et latebat, ubi ei posset esse melius quam ibi?
Quid ergo fuit causae ut anima innocenter vivens insereretur vitae
hujus carnis, in qua peccando, ipsum qui eam creavit offenderet; unde
eam merito sequeretur laboris aerumna damnationisque cruciatus? An
illud dicendum est, quod ad corpus administrandum voluntate propria
fuerit inclinata, in qua vita corporis, quoniam et juste et inique
vivi potest, quod eligeret hoc haberet, vel praemium de justitia, vel
de iniquitate supplicium, ut nec illi apostolicae sententiae sit
contrarium, qua dicit nondum natos nihil egisse boni seu mali (Rom.
IX, 11)? Illa quippe inclinatio voluntatis ad corpus, nondum
est actio vel justitiae vel iniquitatis, de qua ratio reddenda est in
judicio Dei, recepturo unoquoque secundum ea quae per corpus gessit,
sive bonum, sive malum (II Cor. V, 10). Cur ergo non jam et
illud credatur, quod Dei nutu ad corpus venerit; ubi si vellet
secundum praeceptum ejus agere, mercedem acciperet vitae aeternae,
atque Angelorum societatis : si autem contemneret, poenas justissimas
lueret, sive laboris diuturni, sive ignis aeterni? An quia hoc
ipsum, Deo volenti obtemperasse, jam utique actio bona est, et erit
contrarium nondum natos nihil egisse vel boni vel mali?
|
|
