|
16. Quamvis honestius meliusque credatur, ita fuisse tunc illorum
hominum corpus animale constitutorum in paradiso, nondum mortis lege
damnatum, ut non haberent appetitum carnalis voluptatis, qualem nunc
habent ista corpora, quae jam ex mortis propagine ducta sunt. Neque
enim nihil est in eis factum, cum de ligno prohibite edissent:
quandoquidem Deus dixerat, non, Si ederitis, morte moriemini;
sed, Quo die ederitis, morte moriemini (Gen. II, 17): ut
hoc ipsum in eis illa faceret dies, quod Apostolus gemit dicens,
Condelector legi Dei secundum interiorem hominem; video autem aliam
legem in membris meis, repugnantem legi mentis meae, et captivantem me
in lege peccati, quae est in membris meis. Infelix ego homo, quis me
liberabit de corpore mortis hujus? Gratia Dei per Jesum Christum
Dominum nostrum (Rom. VII, 22, 25). Non enim sufficeret
ei, si diceret, Quis me liberabit de hoc mortali corpore? sed, de
corpore, inquit, mortis hujus. Sicut etiam illud, Corpus quidem,
inquit, mortuum est propter peccatum (Id. VIII, 10): nec
ibi ait mortale, sed mortuum; quamvis utique et mortale, quia
moriturum. Non ita credendum est fuisse illa corpora, sed licet
animalia, nondum spiritualia, non tamen mortua, id est, quae necesse
esset ut morerentur: quod eo die factum est, quo lignum contra vetitum
tetigerunt.
17. Sicut in ipsis nostris corporibus quaedam pro suo modo sanitas
dicitur, quae si perturbata sic fuerit, ut letalis morbus jam viscera
depascatur, quo inspecto, medici mortem imminere pronuntient; mortale
utique corpus etiam tunc dicitur, sed aliter quam cum esset sanum,
quamvis quandoque sine dubio moriturum: ita illi homines animalia
quidem corpora gerentes, sed non moritura nisi peccassent, acceptura
autem angelicam formam coelestemque qualitatem, mox ubi praeceptum
transgressi sunt, eorum membris velut aliqua aegritudo letalis, mors
ipsa concepta est; mutavitque illam qualitatem, qua corpori sic
dominabantur, ut non dicerent, Video aliam legem in membris meis,
repugnantem legi mentis meae; quia etsi nondum spirituale, sed animale
corpus erat, nondum tamen erat mortis hujus, de qua et cum qua nati
sumus. Quid enim aliud, non dicam nati, sed omnino concepti, nisi
aegritudinem quamdam inchoavimus, qua sumus necessario morituri?
Neque enim tam necesse est eum ipso morbo mori, qui hydrops, vel
dysentericus, vel elephantiosus factus fuerit, quam eum qui hoc corpus
habere coeperit, in quo omnes homines natura sunt filii irae (Ephes.
II, 3), quia hoc non fecit nisi poena peccati.
18. Quae cum ita sint, cur non credamus illos homines ante peccatum
ita genitalibus membris ad procreandos filios imperare potuisse, sicut
caeteris, quae in quolibet opere anima sine ulla molestia, et quasi
pruritu voluptatis movet? Si enim Creator omnipotens ineffabiliterque
laudandus, qui et in minimis suis operibus magnus est, apibus donavit
ut sic operentur generationem filiorum, quemadmodum cerae speciem
liquoremque mellis; cur incredibile videatur primis hominibus talia
fecisse corpora, ut si non peccassent, et morbum quemdam quo
morerentur, continuo non concepissent, eo nutu imperarent membris
quibus fetus exoritur, quo pedibus cum ambulatur, ut neque cum ardore
seminaretur, neque cum dolore pareretur. Nunc vero transgrediendo
praeceptum, motum legis illius, quae repugnat legi mentis, in membris
conceptae mortis habere meruerunt; quem nuptiae ordinant, continentia
cohibet et refrenat, ut quemadmodum de peccato factum est supplicium,
sic de supplicio fiat meritum.
|
|
