|
2. Primum itaque Domino Deo, rectori custodique meo , ineffabiles
ago gratias, quod me de sanctis fratribus et coepiscopis nostris, qui
in ea causa judices consederunt, opinio non fefellit. Responsiones
enim ejus non immerito approbaverunt, non curantes quomodo ea quae
objiciebantur, in opusculis suis posuerit, sed quid de his in
praesenti examinatione responderit. Alia est enim causa fidei non
sanae, alia locutionis incautae. Denique in his quae de libello,
quem dederunt sancti fratres et coepiscopi nostri Galli, Heros et
Lazarus, qui propter gravem (sicut postea probabilius comperimus)
unius eorum aegritudinem, praesentes esse minime potuerunt, recitata
sunt objecta Pelagio, illud est primum, quod in libro suo quodam
scribit,
|
“Non posse esse sine peccato, nisi qui legis scientiam
habuerit.”
|
|
Quo recitato Synodus dixit:
|
“Tu hoc edidisti,
Pelagi?”
|
|
At ille respondit:
|
“Ego quidem dixi, sed non sicut illi
intelligunt: non dixi, non posse peccare qui scientiam legis
habuerit; sed, adjuvari per legis scientiam ad non peccandum, sicut
scriptum est, Legem in adjutorium dedit illis”
|
|
(Isai. VIII,
20, sec. LXX). Hoc audito, Synodus dixit:
|
“Non sunt
aliena ab Ecclesia, quae dicta sunt a Pelagio.”
|
|
Plane aliena non
sunt, quae respondit: illud vero quod de libro ejus prolatum est,
aliud sonat. Sed hoc episcopi, Graeci homines, et ea verba per
interpretem audientes, discutere non curarunt; hoc tantum intuentes,
quid ille qui interrogabatur, sensisse se diceret, non quibus verbis
eadem sententia in ejus libro scripta diceretur.
3. Aliud est autem, hominem per scientiam legis ad non peccandum
adjuvari; et aliud est, non posse esse sine peccato, nisi qui
scientiam legis habuerit. Cum enim videamus, exempli gratia, et sine
tribulis areas triturari, quamvis adjuvent si adsint; et sine
paedagogis posse pueros pergere in scholam, quamvis ad hoc non sint
inutilia paedagogorum adjumenta; et multos sine medicis ab aegritudine
convalescere, quamvis manifesta sint adjutoria medicorum; et aliis
cibis sine pane homines vivere, quamvis panis adjutorium valere
plurimum non negetur; et alia multa, quae nobis tacentibus cogitanti
facile occurrunt: profecto admonemur adjutoriorum genera esse duo.
Alia quippe sunt, sine quibus illud ad quod adjuvant, effici non
potest; sicut sine navi navigat nemo, nemo sine voce loquitur, nemo
sine pedibus graditur, nemo sine luce intuetur, et multa hujusmodi:
unde est etiam illud, quod nemo sine Dei gratia recte vivit. Alia
vero sunt adjutoria, quibus sic adjuvamur, ut etiam si desint, possit
alio modo fieri propter quod ea requirimus: sicut illa sunt quae
commemoravi; tribula ad fruges terendas, paedagogus ad puerum
ducendum, medicamentum humana arte confectum ad recipiendam salutem,
et caetera talia. Quaerendum est igitur, ex quo duorum istorum
generum sit legis scientia , id est, quomodo adjuvet ad non
peccandum. Si eo modo, ut sine illa hoc non possit impleri; non
solum Pelagius verum respondit in judicio, sed etiam verum scripsit in
libro: si vero eo modo, ut adjuvet quidem si adfuerit, possit tamen
illud ad quod juvat, alio modo fieri, etiamsi ista defuerit; verum
quidem respondit in judicio, quod merito episcopis placuit,
|
“adjuvari
hominem ad non peccandum legis scienta;”
|
|
sed non verum scripsit in
libro,
|
“non esse hominem sine peccato, nisi qui scientiam legis
habuerit,”
|
|
quod indiscussum judices reliquerunt, latini sermonis
ignari, et ejus qui causam dicebat, confessione contenti; praesertim
ubi ex adverso nullus astabat, qui verba libri ejus exponendo aperire
interpretem cogeret, atque unde fratres non frustra moverentur,
ostendere. Paucissimi quippe sunt legis periti: multitudinem autem
membrorum Christi usquequaque diffusam, et legis tam profundae ac
multiplicis imperitam, simplicis fidei pietas et spes firmissima in
Deo et charitas sincera commendat, quae his donis praedita, gratia
Dei se confidit a peccatis posse mundari per Jesum Christum Dominum
nostrum.
|
|
