|
36. Quis crederet, sub hac quasi manifesta confessione sensum
latere contrarium, nisi eum Coelestius aperuisset? Qui in libello
suo, quem Romae gestis ecclesiasticis allegavit,
|
“parvulos et
baptizari in remissionem peccatorum”
|
|
confessus est, et negavit
|
“ullum
habere originale peccatum.”
|
|
Sed nunc non de Baptismate parvulorum,
sed de adjutorio gratiae potius, etiam in libello fidei suae, quem
Romam misit, quid Pelagius senserit attendamus.
inquit,
|
“sic confitemur arbitrium, ut dicamus nos indigere Dei
semper auxilio.”
|
|
Ecce iterum quaerimus, quo auxilio nos indigere
fateatur: et iterum invenimus ambiguum, quoniam potest respondere,
legem se dicere doctrinamve christianam, qua naturalis illa
possibilitas adjuvetur. Nos autem illam gratiam in eorum confessione
requirimus, de qua dicit Apostolus, Non enim dedit nobis Deus
spiritum timoris, sed virtutis et charitatis et continentiae (II
Tim. I, 7). Non est autem consequens ut qui habet donum
scientiae, quo noverit quid agere debeat, habeat etiam charitatis, ut
agat.
|
|
