|
38.
inquit,
|
“illam epistolam, quam ad sanctum virum
Paulinum episcopum ante duodecim fere annos scripsimus, quae trecentis
forte versibus nihil aliud quam Dei gratiam et auxilium confitetur,
nosque nihil omnino boni facere posse sine Deo.”
|
|
Hanc ergo epistolam
legi, et inveni eum pene per totam non immorari, nisi in facultate et
possibilitate naturae, et pene ibi tantum Dei gratiam constituere:
christianam vero gratiam tanta brevitate sola nominis commemoratione
perstringit, ut nihil aliud videatur, quam eam tacere timuisse.
Utrum tamen eam in remissione peccatorum velit intelligi, an etiam in
doctrina Christi, ubi est et conversationis ejus exemplum, quod
aliquod suorum opusculorum locis facit, an credat aliquod adjutorium
bene agendi adjunctum naturae atque doctrinae per inspirationem
flagrantissimae et luminosissimae charitatis, non apparet omnino.
|
|
