|
9. Hinc itaque apparet, hanc eum gratiam confiteri, qua demonstrat
et revelat Deus quid agere debeamus; non qua donat atque adjuvat ut
agamus: cum ad hoc potius valeat legis agnitio, si gratie desit
opitulatio, ut fiat mandati praevaricatio. Ubi enim non est lex, ait
Apostolus, nec praevaricatio (Rom. IV, 15): et,
Concupiscentiam nesciebam, nisi lex diceret, Non concupisces (Id.
VII, 7). Ac per hoc, usque adeo aliud est lex, aliud est
gratia, ut lex non solum nihil prosit, verum etiam plurimum obsit,
nisi adjuvet gratia; et haec ostendatur legis utilitas, quoniam quos
facit praevaricationis reos, cogit confugere ad gratiam liberandos, et
ut concupiscentias malas superent adjuvandos. Jubet enim magis quam
juvat; docet morbum esse, non sanat; imo ab ea potius quod non
sanatur augetur, ut attentius et sollicitius gratiae medicina
quaeratur. Quia littera occidit, Spiritus autem vivificat (II
Cor. III, 6). Si enim data esset lex quae posset vivificare ,
omnino ex lege esset justitia. In quantum tamen etiam lex adjuvet,
adjungit et dicit: Sed conclusit Scriptura omnia sub peccato, ut
promissio ex fide Jesu Christi daretur credentibus. Itaque lex,
inquit, poedagogus noster fuit in Christo Jesu (Galat. III,
21, 22, 24). Hoc ipsum ergo superbis est utile, sub peccato
arctius manifestiusque concludi, ne ad faciendam justitiam de liberi
arbitrii, quasi propriis viribus praesumatur; sed omne os obstruatur,
et reus fiat omnis mundus Deo, quia non justificabitur ex lege omnis
caro coram illo. Per legem enim cognitio peccati: nunc autem sine
lege justitia Dei manifestata est, testificata per Legem et
Prophetas (Rom. III, 19-21). Quomodo ergo sine lege
manifestata, si per legem testificata? Non itaque sine lege
manifestata, sed sine lege justitia, quia justitia Dei est, id est,
quae nobis non ex lege sit, sed ex Deo: non quae illo imperante
cognoscendo timeatur, sed quae illo donante diligendo teneatur, ut et
qui gloriatur in Domino glorietur (I Cor. I, 31).
|
|
