|
11. Jam nunc diligenter attendite, unde monstretur quod
Palaestinos Pelagius fefellerit judices, ut alia taceam, in hac ipsa
quaestione de Baptismate parvulorum: ne forte cuipiam, in eo quod
diximus, eum sensum, in quo liberior Coelestius fuit, vobis
occultasse Pelagium, cum et ipse non aliter sentiat, calumniari
potius vel suspicari, quam certum aliquid comprehendisse videamur.
Nempe jam superius satis claruit, propterea Coelestium noluisse
damnare quod dicitur,
|
“Adae peccatum ipsi soli obfuisse, non generi
humano; et infantes qui nascuntur, in eo statu esse, in quo Adam
fuit ante praevaricationem:”
|
|
quia videbat, si ista damnaret,
confirmare se in infantibus peccati ex Adam transitum. Haec autem cum
fuissent objecta Pelagio, quod ea cum Coelestio etiam ipse sentiret,
sine ulla retractatione damnavit. Quod licet vos legisse sciam; tamen
quia non solis vobis hoc scribitur, ne pigeat lectorem ad ipsa gesta
recurrere, vel si ea non habet, etiam cum labore perquirere, ipsa
inde verba transcribimus, quae infra scripta sunt.
|
|
