|
17. Numquid haec dicendo, verba propter aliud objecta aliter
exponendo, id agit, ut se judices non fefellisse demonstret? Prorsus
non id efficit: tanto enim fefellit occultius, quanto exponit ista
versutius. Episcopi quippe catholici quando audiebant hominem
anathematizantem eos qui dicunt,
|
“Adae peccatum ipsi soli obfuisse,
non generi humano; nihil aliud eum sapere existimabant, quam id quod
catholica Ecclesia praedicare consuevit: unde veraciter parvulos in
peccatorum remissionem baptizat, non quae imitando fecerunt, propter
primi peccatoris exemplum; sed quae nascendo traxerunt, propter
originis vitium. Et quando audiebant anathematizantem eos qui dicunt,
infantes qui nascuntur, in eo statu esse, in quo Adam fuit ante
praevaricationem;”
|
|
nihil eum aliud dicere credebant, nisi eos qui
parvulos putant nullum ex Adam traxisse peccatum, et secundum hoc in
eo statu esse, in quo fuit ille ante peccatum. Etenim hoc illi
objiceretur , non aliud, unde quaestio versabatur. Proinde cum hoc
iste sic exponit, ut dicat, infantes ideo non in eo statu esse, in
quo Adam fuit ante peccatum, quia nondum sunt in eadem firmitate
mentis aut corporis, non quod in eos transierit ulla culpa propaginis,
respondeatur ei: Quando tibi illa damnanda objiciebantur, non ea
catholici episcopi sic intelligebant; ideo cum illa damnares catholicum
te esse credebant. Propterea ergo, quod te illi sapere existimabant,
absolvendum fuit: quod vero tu sapiebas, damnandum fuit. Non ergo tu
absolutus es, qui damnanda tenuisti: sed illud absolutum est, quod
tenere debuisti. Ut autem tu absolutus putareris, creditus es sentire
laudanda, cum te judices non intelligerent occultare damnanda. Recte
Coelestii socius judicatus es, cujus manifestas te esse participem.
Et si in judicio tuos cooperuisti libros, tamen post judicium eos
edidisti.
|
|
