|
28. Sed in causa duorum hominum, quorum per unum venumdati sumus
sub peccato, per alterum redimimur a peccatis; per unum praecipitati
sumus in mortem, per alterum liberamur ad vitam; quorum ille nos in se
perdidit, faciendo voluntatem suam, non ejus a quo factus est; iste
nos in se salvos fecit, non faciendo voluntatem suam, sed ejus a quo
missus est (Joan. IV, 34, et V, 30): in horum ergo duorum
hominum causa proprie fides christiana consistit. Unus est enim
Deus, et unus mediator Dei et hominum homo Christus Jesus (I
Tim. II, 5). Quoniam non est aliud nomen sub coelo datum
hominibus, in quo oporteat nos salvos fieri (Act. IV, 12): et
in illo definivit Deus fidem omnibus, suscitans illum a mortuis
(Id. XVII, 31). Itaque sine ista fide, hoc est, sine fide
unius mediatoris Dei et hominum hominis Christi Jesu; sine fide,
inquam, resurrectionis ejus, quam Deus omnibus definivit, quae
utique sine incarnatione ejus ac morte non potest veraciter credi: sine
fide ergo incarnationis et mortis et resurrectionis Christi, nec
antiquos justos, ut justi essent, a peccatis potuisse mundari, et
Dei gratia justificari, veritas christiana non debitat: sive in eis
justis quos sancta Scriptura commemorat, sive in eis justis quos
quidem illa non commemorat, sed tamen fuisse credendi sunt, vel ante
diluvium, vel inde usque ad legem datam, vel ipsius legis tempore,
non solum in filiis Israel, sicut fuerunt Prophetae, sed etiam extra
eumdem populum, sicut fuit Job. Et ipsorum enim corda eadem
mundabantur mediatoris fide, et diffundebatur in eis charitas per
Spiritum sanctum (Rom. V, 5), qui ubi vult spirat (Joan.
III, 8), non merita sequens, sed etiam ipsa merita faciens.
Non enim Dei gratia gratia erit ullo modo, nisi gratuita fuerit omni
modo.
29. Quamvis ergo mors regnaverit ab Adam usque ad Moysen (Rom.
V, 14), quia non eam potuit vincere nec lex data per Moysen; non
enim data est quae posset vivificare (Galat. III, 21), sed
quae mortuos, quibus vivificandis esset gratia necessaria, non solum
peccati propagatione et dominatione prostratos, verum etiam ipsius
legis addita praevaricatione convictos, deberet ostendere; non ut
periret quisquis hoc in Dei misericordia etiam tunc intelligeret, sed
ut per regnum mortis ad supplicium destinatus, etiam sibi ipsi per
praevaricationem legis manifestatus, Dei quaereret adjutorium, ut ubi
abundavit peccatum, superabundaret gratia (Rom. V, 20), quae
sola liberat a corpore mortis hujus (Id. VII, 24, 25).
|
|
