|
43. Ubi nihil Deus fecit, nisi quod hominem voluntate peccantem,
justo judicio cum stirpe damnavit: et ideo ibi quidquid etiam nondum
erat natum, merito est in praevaricatrice radice damnatum: in qua
stirpe damnata tenet hominem generatio carnalis, unde sola liberat
regeneratio spiritualis. Ideo regeneratis parentibus, si tamen in
eadem gratia perseveraverint, procul dubio ista propter remissionem
peccatorum, quae in eis facta est, non nocebit, nisi cum ea male
utuntur, non solum in omnibus illicitis corruptelis, verum etiam in
ipsis conjugibus quando non propagandi voluntate operam creandis filiis
impendunt, sed lasciviendi voluptate exsaturandae cupidini inserviunt.
Quod propter vitandas fornicationes maritis et uxoribus ne fraudent
invicem, nisi ex consensu ad tempus, ut orationibus vacent, secundum
veniam, non secundum imperium, concedit Apostolus (I Cor.
VII, 5, 6). Evidenter quippe dum tribuit veniam, denotat
culpam. Nuptialis autem concubitus, quem matrimoniales quoque
indicant tabulae, causa procreandorum fieri filiorum, per se ipsum
prorsus, non in comparatione fornicationis, est bonus: qui tametsi,
propter corpus mortis, quod nondum est resurrectione renovatum, sine
quodam bestiali motu, de quo natura erubescit humana, non potest
fieri; tamen ipse concubitus non est peccatum, ubi ratio libidine
utitur ad bonum, non suparatur ad malum.
|
|
