|
Domino merito venerabili, et vere beatissimo patri AUGUSTINO
episcopo, QUODVULTDEUS diaconus.
1. Diu trepidus fui, et ausus hos meos aliquoties distuli: sed me
principaliter, ut dici assolet, animavit Beatitudinis tuae
benevolentia omnibus comprobata; quam dum considero, magis timui, ne
non petendo superbus, non quaerendo desidiosus, non pulsando piger a
Domino judicarer. Sufficere autem mihi crederem hujusmodi tantummodo
voluntatem, si fructum adipisci non possem: cum autem pro certo
noverim, ostium divini sermonis, quod Venerationi tuae coelestis
gratia patefecit, paratam esse mentem tuam sanctam, quam possidet
Christus, non solum cunctis volentibus pandere, verum etiam
nolentibus, ut introire non pigeat, persuadere; occupationi
Reverentiae tuae multiloquio superfluo moram non faciam, sed
desiderium obsecrationis meae breviter indicabo.
2. Nonnullos in clero hujusce etiam amplissimae civitatis esse
imperitos, ex me ipso conjicio; et quantum universo illi ordini
profuturum sit quod expeto, considerationi Sanctitatis tuae
discutiendum offero. Privilegio namque cunctorum qui hoc de
spiritualibus tuis laboribus promerentur, etiam me indignum
consecuturum esse praesumo, domine merito venerabilis, et vere
beatissime pater. Precor igitur Beatitudinem tuam, ut ex quo
christiana religio haereditatis promissae nomen accepit, quae haereses
fuerint, sint; quos errores intulerint, inferant; quid adversus
catholicam Ecclesiam senserint, sentiant, de fide, de Trinitate,
de Baptismo, de poenitentia, de homine Christo, de Deo Christo,
de resurrectione, de Novo et Vetere Testamento, et omnia omnino,
quibus a veritate dissentiunt: quae etiam Baptismum habeant, quaeve
non habeant; et post quas baptizet, nec tamen rebaptizet Ecclesia,
qualiter suscipiat venientes, et quid singulis lege, auctoritate,
atque ratione respondeat, digneris exponere.
3. Nec me tantae Beatitudo tua credat ineptiae, ut non inspiciam
quantis et quam ingentibus voluminibus opus sit, ut possint ista
dissolvi. Verum hoc ego fieri non expeto; id enim multipliciter
factum esse non dubito: sed breviter, perstricte atque summatim, et
opiniones rogo cujuslibet haeresis exponi, et quid contra teneat
Ecclesia catholica, quantum instructioni satis est, subdi: ut volut
quodam ex omnibus concepto commonitorio, si quis aliquam objectionem
aut convictionem uberius, plenius ac planius nosse voluerit, ad
opulenta et magnifica volumina transmittatur, quibus a diversis, et
praecipue a Veneratione tua in hoc ipsum constat elaboratum.
Sufficiet autem admonitio talis, ut puto, doctis et imperitis,
otiosis et occupatis, et ad cujuslibet gradus ministerium Ecclesiae
undecumque promotis; dum et ille qui multa legit, eadem breviter
recordatur, et compendio ignarus instruitur, ut noverit quid teneat,
quid evitet; quid aversetur ne faciat, quid ut faciat assequatur.
Fortassis autem, si tamen quod arbitror verum est, etiam adversus
calumniantium malignas mentes et dolosa labia opus hoc parvum inter
caetera mirifica testimonio coronae tuae non deerit: ut quibus patet
campus calumniandi profusior, validis et ex omni parte conclusis fidei
limitibus coarctati, omnibusque veritatis telorum generibus
circumacti, etiam uno multiformi jaculo repente prostrati, morticinos
spiritus non audeant anhelare.
4. Video quam onerosus existam meliora cogitanti, et disponenti
majora sancto seni, et querelas corporis sustinenti. Sed per
Christum Dominum rogo, qui te participem sapientiae suae sine invidia
esse concessit, ut hanc gratiam dones indoctis Ecclesiae, qui te
agnoscis sapientibus atque insipientibus debitorem (Rom. I,
14), merito ac jure dicturus: Videte quoniam non mihi soli
laboravi, sed omnibus exquirentibus veritatem (Eccli. XXIV,
47, et XXXIII, 18). Potui adhuc offerre supplices et
multiplices preces, et mecum imperitorum classes adsciscere: sed malui
jam audire dictantem, quam occupare legentem.
|
|
