|
Christus figura substantiae paternae. Sed quoniam sermonem Pauli
inseruimus de Christo dicentis, in eo quod ait, quia splendor est
gloriae Dei, et figura expressa substantiae ejus (Hebr. I, 3);
quid de hoc sentiendum sit, videamus. Deus lux est, secundum
Joannem (I Joan. I, 5). Splendor ergo lucis est unigenitus
Filius, ex ipso inseparabiliter, velut splendor ex luce procedens,
et illuminans universam creaturam. Secundum hoc namque superius
exposuimus, quomodo via sit et ducat ad Patrem: et quomodo Verbum
sit, arcana sapientiae et scientiae mysteria interpretans, ac
proferens rationabili creaturae: quomodo etiam veritas, vel vita est,
vel resurrectio est . Consequenter intelligere debemus etiam
splendoris opus. Per splendorem namque quid sit lux ipsa cognoscitur
et sentitur. Qui splendor fragilibus se et infirmis mortalium oculis
placidius ac lenius offerens, et paulatim velut edocens et assuescens
claritatem luminis pati, cum ab eis dimoverit omne quod visum obducit
et impedit, secundum quod dixit Dominus, Ejice trabem de oculo tuo
(Matth. VII, 5), capaces eos efficit ad suscipiendam gloriam
lucis, etiam in hoc velut quidam mediator hominum ac lucis effectus.
Verum quoniam non solum splendor gloriae esse dicitur ab Apostolo,
sed et figura expressa substantiae vel subsistentiae ejus (Hebr. I,
3); non mihi videtur otiosi esse intellectus, advertere quomodo alia
praeter ipsam Dei substantiam vel subsistentiam, quaecumque illa
substantia vel subsistentia dicitur, figura substantiae ejus esse
dicatur. Et vide ne forte quoniam Filius Dei, qui et Verbum ejus
et Sapientia dicitur qui et solus novit Patrem, et revelat quibus
vult (Matth. XI, 27): id est, qui capaces verbi ipsius et
sapientiae fuerint, secundum hoc ipsum quod intelligi atque cognosci
Deum facit, figuram substantiae vel subsistentiae ejus dicatur
exprimere: id est, cum in semetipsa primum describit Sapientia quae
revelare vult caeteris, ex quibus ab illis cognoscitur et intelligitur
Deus: et haec dicatur figura expressa substantiae Dei. Ut autem
plenius adhuc intelligatur quomodo Salvator figura est substantiae vel
subsistentiae Dei, utamur etiam exemplo, quod quamvis rem non plene
nec proprie significet de qua agimus, tamen ad hoc solum videatur
assumptum, quod exinaniens se Filius qui erat in forma Dei
(Philipp. II, 6), per ipsam sui exinanitionem studuit nobis
divinitatis plenitudinem demonstrare. Verbi gratia: si facta esset
aliqua statua talis quae magnitudine sui universum orbem terrae
teneret, et pro sui immensitate considerari a nullo posset, fieret
autem alia statua membrorum habitu ac vultus lineamentis, specie ac
materia per omnia similis absque magnitudinis immensitate, pro eo ut
qui illam immensam considerare atque intueri non possent, hanc videntes
illam se vidisse considerent, pro eo quod omnia, id est membrorum vel
vultus lineamenta, vel ipsam speciem materiamque similitudine prorsus
indiscreta servaret; tali quadam similitudine exinaniens se Filius
Dei de aequalitate Patris, et viam nobis cognitionis ejus ostendens
figura expressa substantiae ejus efficitur: ut qui in magnitudine
claritatis suae positam gloriam merae lucis non poteramus aspicere, per
hoc quod splendor nobis efficitur, intuendae divinae lucis viam, per
splendoris capiamus aspectum. Comparatio sane de statuis quasi in
rebus corporalibus posita, ad nihil aliud recipiatur quam ad hoc, quod
Filius Dei brevissime insertus humani corporis formae, ex operum
virtutisque similitudine, Dei Patris in se immensam atque invisibilem
magnitudinem designabat, per hoc quod dicebat ad discipulos suos,
quia, Qui vidit me, vidit et Patrem (Joan. XIV, 9); et,
Ego, et Pater unum sumus (Id. X, 30). Quibus et illud
simile intelligendum est quod ait, quia Pater in me, et ego in eo
(Joan. XIV, 10).
|
|
