|
Ubique et in omnibus dicimus esse Deum, pro eo quod nihil potest esse
vacuum Deo: non tamen ita esse dicimus, ut omnia sit nunc in quibus
est. Unde diligentius intuendum est quale est hoc quod perfectionem
beatitudinis rerumque finem significat, quod non solum in omnibus Deus
esse dicitur, sed etiam omnia esse dicitur Deus. Quae sunt ergo ista
omnia, quae Deus futurus sit in omnibus, inquiramus. Et ego quidem
arbitror, quia hoc quod in omnibus omnia esse dicitur Deus,
significet etiam in singulis eum omnia esse. Per singulos autem omnia
erit hoc modo, ut quidquid rationabilis mens expurgata omnium vitiorum
faece, atque omni penitus extersa nube malitiae, vel sentire, vel
intelligere, vel cogitare potest, omnia Deus sit; nec ultra jam
aliud aliquid nisi Deum sentiat, Deum cogitet, Deum videat, Deum
teneat, omnis motus suus Deus sit: non enim jam ultra mali bonique
discretio; quia nusquam malum: omnia enim ei Deus est, cui jam non
adjacet malum: nec ultra ex arbore sciendi bonum et malum edere
concupiscet, qui semper in bono est, et cui omnia Deus est. Sic
ergo finis ad principium reparatus, et rerum exitus collatus initiis,
restituet illum statum quem tunc habuit natura rationalis, cum de ligno
sciendi bonum et malum edere non egebat: et amoto omni malitiae sensu
et ad sincerum purumque deterso, solus Deus qui est unus bonus, hic
ei fiet omnia, et non in paucis aliquibus vel pluribus, sed ut in
omnibus ipse sit omnia: et cum jam nusquam mors, nusquam aculeus
mortis, nusquam omnino malum, tunc vere Deus omnia in omnibus erit.
|
|
