|
4. E. Age jam, quoniam satis cogis ut fatear non nos discere male
facere, dic mihi unde male faciamus. A. Eam quaestionem moves,
quae me admodum adolescentem vehementer exercuit, et fatigatum in
haereticos impulit, atque dejecit. Quo casu ita sum afflictus, et
tantis obrutus acervis inanium fabularum, ut nisi mihi amor inveniendi
veri opem divinam impetravisset, emergere inde, atque in ipsam primam
quaerendi libertatem respirare non possem. Et quoniam mecum sedulo
actum est, ut ista quaestione liberarer, eo tecum agam ordine quem
secutus evasi. Aderit enim Deus, et nos intelligere quod
credidimus, faciet. Praescriptum enim per prophetam gradum, qui
ait, Nisi credideritis, non intelligetis (Isai. VII, 9,
sec. LXX), tenere nos, bene nobis conscii sumus. Credimus autem
ex uno Deo omnia esse quae sunt; et tamen non esse peccatorum auctorem
Deum. Movet autem animum, si peccata ex iis animabus sunt quas Deus
creavit, illae autem animae ex Deo, quomodo non parvo intervallo
peccata referantur in Deum.
5. E. Id nunc plane abs te dictum est, quod me cogitantem satis
excruciat, et quod ad istam inquisitionem coegit et traxit. A.
Virili animo esto, et crede quod credis: nihil enim creditur melius,
etiamsi causa lateat cur ita sit. Optime namque de Deo existimare
verissimum est pietatis exordium; nec quisquam de illo optime
existimat, qui non eum omnipotentem, atque ex nulla particula
commutabilem credit; bonorum etiam omnium creatorem, quibus est ipse
praestantior; rectorem quoque justissimum eorum omnium quae creavit;
nec ulla adjutum esse natura in creando, quasi qui non sibi
sufficeret. Ex quo fit ut de nihilo creaverit omnia; de se autem non
creaverit, sed genuerit quod sibi par esset, quem Filium Dei unicum
dicimus, quem cum planius enuntiare conamur, Dei Virtutem et Dei
Sapientiam nominamus, per quam fecit omnia, quae de nihilo facta
sunt. Quibus constitutis, ad intelligentiam ejus rei quam requiris,
opitulante Deo, nitamur hoc modo.
|
|
