|
45. Deus autem nulli debet aliquid, quia omnia gratuito praestat.
Et si quisquam dicet ab illo aliquid deberi meritis suis, certe ut
esset, non ei debebatur. Non enim erat cui deberetur. Et tamen,
quod meritum est converti ad eum ex quo es , ut ex ipso etiam melior
sis, ex quo habes ut sis? Quid ergo ei praerogas, ut tanquam debitum
poscas; quando si nolles ad eum converti, nihil ei deesset, tibi
autem ipse, sine quo nihil esses, et ex quo ita es aliquid, ut nisi
convertendo te ad illum, reddideris ei quod ab ipso es, non quidem
nihil, sed miser tamen eris? Omnia ergo illi debent, primo quidquid
sunt, in quantum naturae sunt: deinde quidquid melius possunt esse si
velint, quaecumque acceperunt ut velint; et quidquid oportet eas
esse. Ex eo igitur quod non accepit, nullus reus est: ex eo vero
quod non facit quod debet, juste reus est. Debet autem, si accepit
et voluntatem liberam, et sufficientissimam facultatem.
46. Usque adeo autem dum non facit quisque quod debet, nulla culpa
est Conditoris, ut et laus sit, quoniam quod debet patitur, et in eo
ipso quod vituperatur non faciendo quod debet, non nisi laudatur ille
cui debet. Si enim tu laudaris videndo quid facere debeas, cum id non
videas, nisi in illo qui est incommutabilis Veritas; quanto magis
ille qui et velle praecepit, et posse praebuit, et non impune nolle
permisit? Si enim hoc debet quisque quod accepit, et sic homo factus
est, ut necessario peccet, hoc debet ut peccet. Cum ergo peccat,
quod debet facit. Quod si scelus est dicere, neminem natura sua cogit
ut peccet . Sed nec aliena. Non enim quisquis dum id quod non vult
patitur, peccat. Nam si juste patitur, non in eo peccat quod patitur
invitus, sed in eo peccavit quod ita fecit volens, ut quod nollet jure
pateretur. Si autem injuste patitur, quomodo peccat? Non enim
injuste aliquid pati, sed injuste aliquid facere, peccatum est. Quod
si neque sua neque aliena natura quis peccare cogitur, restat ut
propria voluntate peccetur. Quod si tribuere volueris Conditori,
peccantem purgabis, qui nihil praeter sui Conditoris instituta
commisit, qui si recte defenditur, non peccavit: non est ergo quod
tribuas Conditori. Laudemus ergo Conditorem, si potest defendi
peccator; laudemus, si non potest. Si enim juste defenditur, non
est peccator: lauda ergo Creatorem. Si autem defendi non potest, in
tantum peccator est in quantum se a Creatore avertit: lauda ergo
Creatorem. Omnino igitur non invenio, nec inveniri posse, et
prorsus non esse confirmo, quomodo tribuantur peccata nostra creatori
nostro Deo; quando et in ipsis eum laudabilem invenio, non solum quod
ea punit, sed etiam quod tunc fiunt, cum ab ejus veritate receditur.
E. Accipio ista libentissime ac probo; et omnino verum esse
consentio, nullo modo fieri posse ut Creatori nostro recte peccata
nostra tribuantur.
|
|
