|
Num hoc magistri profitentur, ut cogitata eorum, ac non ipsae
disciplinae quas loquendo se tradere putant, percipiantur atque
teneantur? Nam quis tam stulte curiosus est, qui filium suum mittat
in scholam, ut quid magister cogitet discat? At istas omnes
disciplinas quas se docere profitentur, ipsiusque virtutis atque
sapientiae, cum verbis explicaverint; tum illi qui discipuli
vocantur, utrum vera dicta sint, apud semetipsos considerant,
interiorem scilicet illam veritatem pro viribus intuentes. Tunc ergo
discunt: et cum vera dicta esse intus invenerint, laudant, nescientes
non se doctores potius laudare quam doctos; si tamen et illi quod
loquuntur sciunt. Falluntur autem homines, ut eos qui non sunt
magistros vocent, quia plerumque inter tempus locutionis et tempus
cognitionis, nulla mora interponitur; et quoniam post admonitionem
sermocinantis cito intus discunt, foris se ab eo qui admonuit,
didicisse arbitrantur.
46. Sed de tota utilitate verborum, quae si bene consideretur non
parva est, alias, si Deus siverit, requiremus. Nunc enim ne plus
eis quam oportet tribueremus, admonui te; ut jam non crederemus
tantum, sed etiam intelligere inciperemus quam vere scriptum sit
auctoritate divina, ne nobis quemquam magistrum dicamus in terris,
quod unus omnium magister in coelis sit (Matth. XXIII,
8-10). Quid sit autem in coelis, docebit ipse a quo etiam per
homines signis admonemur et foris, ut ad eum intro conversi erudiamur:
quem diligere ac nosse beata vita est, quam se omnes clamant quaerere,
pauci autem sunt qui eam vere se invenisse laetentur. Sed jam mihi
dicas velim, quid de hoc toto meo sermone sentias. Si enim vera esse
quae dicta sunt nosti, etiam de singulis sententiis interrogatus ea te
scire dixisses: vides ergo a quo ista didiceris; neque enim a me, cui
roganti omnia responderes. Si autem vera esse non nosti, nec ego nec
ille te docuit: sed ego, quia nunquam possum docere; ille, quia tu
adhuc non potes discere. Ad. Ego vero didici admonitione verborum
tuorum, nihil aliud verbis quam admoneri hominem ut discat, et
perparum esse quod per locutionem aliquanta cogitatio loquentis
apparet: utrum autem vera dicantur, eum docere solum, qui se intus
habitare, cum foris loqueretur, admonuit; quem jam, favente ipso,
tanto ardentius diligam, quanto ero in discendo provectior.
Verumtamen huic orationi tuae, qua perpetua usus es, ob hoc habeo
maxime gratiam, quod omnia quae contradicere paratus eram,
praeoccupavit atque dissolvit; nihilque omnino abs te derelictum est,
quod me dubium faciebat, de quo non ita mihi responderet secretum illud
oraculum, ut tuis verbis asserebatur.
|
|
