|
Mendacium esse iniquitatem, et mortem animae afferre, nec proinde
admittendum pro cujusquam salute temporali. Jam illis exemplis, quae
de communi vita proferuntur, multo confidentius asserunt non esse
credendum. Prius enim docent iniquitatem esse mendacium, multis
documentis Litterarum sanctarum, et eo maxime quod scriptum est:
Odisti, Domine, omnes qui operantur iniquitatem; perdes omnes qui
loquuntur mendacium (Psal. V, 7). Aut enim, ut solet
Scriptura, sequenti versu exposuit superiorem; ut quoniam latius
solet patere iniquitas, intelligamus nominato mendacio tanquam speciem
iniquitatis significare voluerit: aut si aliquid interesse
arbitrantur, tanto pejus est mendacium, quanto gravius positum est
perdes, quam odisti. Forte enim odit aliquem Deus aliquanto mitius,
ut eum non perdat: quem vero perdit, tanto vehementius odit, quanto
severius punit. Odit autem omnes qui operantur iniquitatem: at omnes
qui loquuntur mendacium etiam perdit. Quo constituto, quis eorum qui
haec asserunt commovebitur illis exemplis, cum dicitur: Quid si ad te
homo confugiat, qui mendacio tuo possit a morte liberari? Illa enim
mors quam stulte timent homines, qui peccare non timent, non animam,
sed corpus occidit, sicut Dominus in Evangelio docet; unde praecipit
ne ipsa timeatur (Matth. X, 28): os autem quod mentitur, non
corpus, sed animam occidit. His enim verbis apertissime scriptum
est: Os quod mentitur, occidit animam (Sap. I, 11). Quomodo
ergo non perversissime dicitur, ut alter corporaliter vivat, debere
alterum spiritualiter mori? Nam et ipsa dilectio proximi ex sua
cujusque terminum accepit. Diliges, inquit, proximum tuum tanquam te
ipsum (Levit. XIX, 18, et Matth. XXII, 39).
Quomodo ergo quisque diligit tanquam se ipsum, cui ut praestet vitam
temporalem, ipse amittit aeternam? quandoquidem si pro illius
temporali vita suam ipsam temporalem perdat, non est jam diligere sicut
se ipsum, sed plus quam se ipsum: quod sanae doctrinae regulam
excedit. Multo minus igitur aeternam suam pro alterius temporali
mentiendo amissurus est. Temporalem plane vitam suam pro aeterna vita
proximi non dubitabit christianus amittere: hoc enim praecessit
exemplum, ut pro nobis Dominus ipse moreretur. Ad hoc enim et ait:
Hoc est mandatum meum, ut diligatis invicem sicut et ego dilexi vos.
Majorem dilectionem nemo habet, quam ut animam suam ponat pro amicis
suis (Joan. XV, 12, 13). Non enim quisquam est ita
desipiens, ut dicat aliud quam saluti sempiternae hominum consuluisse
Dominum vel faciendo quod praecepit, vel praecipiendo quod fecit.
Cum igitur mentiendo vita aeterna amittatur, nunquam pro cujusquam
temporali vita mentiendum est. Enimvero isti qui stomachantur et
indignantur, si nolit aliquis mendacio perimere animam suam, ut alius
senescat in carne; quid, si etiam furto nostro, quid, si adulterio
liberari possit aliquis de morte? ideone furandum est, aut
moechandum? Nesciunt enim ad hoc se cogere, ut si laqueum ferat homo
et stuprum petat, confirmans quod sibi collum ligabit, nisi ei
concedatur quod petit, consentiatur propter animam, sicut ipsi
dicunt, liberandam. Quod si absurdum et nefarium est, cur animam
suam quisque mendacio corrumpat, ut alter vivat in corpore; cum si
suum corpus propterea corrumpendum daret, omnium judicio nefariae
turpitudinis damnaretur? Proinde non est in ista quaestione
attendendum, nisi utrum iniquitas sit mendacium. Quod cum supra
commemoratis documentis asseratur, videndum est ita quaeri utrum pro
alterius salute mentiri aliquis debeat, ac si quaereretur utrum pro
alterius salute iniquus esse aliquis debeat. Quod si respuit animae
salus, quae non potest nisi aequitate servari, et se ut praeponamus
non solum alterius, sed etiam nostrae saluti temporali jubet; quid
restat, inquiunt, quo dubitare debeamus nunquam omnino esse
mentiendum? Non enim dici potest esse aliquid in temporalibus
commodis, salute ac vita corporali majus aut charius. Unde si nec
ipsa praeponenda est veritati, quid objici potest propter quod
mentiendum esse contendant, qui aliquando putant oportere mentiri?
|
|
