|
Jam generali totius orbis purgatione per aquam Deo gubernante
perfecta, atque aquis iterum terra eodem jussu retecta, egressa de
arca Noe solius tunc justi prosapia, totius mundi partes completura,
cito succrevit (Gen. IX et X). Sed antequam in omnes terras
essent divisi, impia cunctorum mentibus et superba cogitatio
subrepsit, ut in commune magnificare nomen suum, non Dei creatoris,
per excellentissimae turris ad coelum usque aedificationem decernerent,
et in memoria posteritatis per omnes postea generationes,
gubernationes, et totius saeculi tempus indelebili cunctorum praeconio
celebres forent. Sed hac temeritate et superba praesumptione rursus
Deus offensus, per totius generis communem culpam individua omnium
strage, quod in hominibus nuper erat expertus, praesertim cum nullus
repertus est justus, qui residuus esset, totam funditus gentem delere
noluit. Verumtamen cum illud usque tempus esset unius linguae cunctus
populus, universorum qui ad tale opus venerant, linguas in diversa
verba divisit (Id. XI, 1-9), scilicet ut rectissimo justi
arbitri judicio, qui alto Deum superbiae tumore contempserant, in
fragilissimo substantiae suae membro sermonis poenam utique sentirent.
Et hoc non in ipsis tantum patribus quod evenerat fiebat; sed per
omnes filiorum propagines talis vindictae conditio pertransibat: ut qui
aeternam sibi posteritatis famam quaererent, mansuram in illis
posteritatibus ipsius praesumptionis per universa venturi saeculi
tempora animadversionem invenirent. Postea quoque haec linguarum
divisio Dei dispensatione evenerat, ut divinarum Scripturarum
mysterium usque ad maturum tempus unius electi ex multis populi lingua
custodiret: donec praefinito tempore, quando universis gentibus
sacramentum suae dispensationis aperire voluit, Spiritum sanctum de
excelso linguarum omnium scientiam afferentem, ejusdem sacramenti
praeordinatis ministris transmisit: qui Dei magnalia ad illud usque
per unam linguam cantaverat, velut ad consecrationem omnium linguarum
in ipso suo primo adventu per Apostolos praedicabat. Sic enim illi
quos de universis gentibus, velut ad hujus rei comprobationem, in
Jerusalem tunc temporis collegerat Deus, dicebant, Audivimus eos
linguis nostris loquentes magnalia Dei (Act. II, 4-11).
Sic apostolica humilitas Spiritus sancti munere colligebat, quod
superbae praesumptionis et vanae gloriae cupido disperserat. Linguas
autem illas septuaginta duas esse, plurimi auctores consentiunt, quia
in aedificationem turris illius in terra Sennaar, quae nunc est
Babylon, tot patres congregatos fuisse dicunt. Unde et Dominus
septuaginta duos discipulos, exceptis illis primariis Apostolis,
elegisse sermone Evangelii refertur, per quos postea in omnes gentes
idem Evangelium praedicaretur (Luc. X, 1). In quorum
praefiguratione etiam Moysi spiritus in septuaginta seniores
distribuitur: et aliis duobus qui in castris resederant, Heldad
videlicet et Medad, ejus spiritus prophetiae donum condonatur (Num.
XI, 24, 6). Quorum quasi haereditarii successores, ad
Ptolomaeum Philadelphum Alexandriae regem a pontificibus, Eleazaro
scilicet et caeteris, qui eodem tempore Judaeorum populo praeerant,
septuaginta sapientes, qui ex Israel stirpe descenderant, missi
sunt, et Scripturas antiquae legis in graecum eloquium transtulerunt.
Harum vero omnium linguarum novi Testamenti tempore, tribus linguis,
hebraicae utique, graecae et latinae, principatus committitur; quia
in eis crucis Christi titulus litteris hebraicis, graecis et latinis
scriptus, Evangelica auctoritate perhibetur (Joan. XIX,
20). At vero Deus in hoc contra naturam humani eloquii quam olim
disposuit, nil dividendo et confundendo linguas hominum et sermones
fecit; quando ejusdem loquelae natura in hominibus permanet, nisi quod
consuetudo diversa deviare ab alterutro linguas, non naturaliter, sed
consuetudinarie docet. Latinus namque vel Graecus inter Barbaricos
genitus vel nutritus, barbarice loquitur; versaque vice barbari filius
a Graecis aut Latinis edoctus, venusto sermone fatur. Ex quo
intelligitur Deum non naturam hominum mutasse, non novum in eis
aliquid condidisse, sed dicendi tantum modos et formas in diversis
generibus divisisse.
|
|
