|
Post haec Naaman princeps exercitus regis Syriae leprosus, cum
mirabilem prophetam et sanitatum gratia condonatum in terra Israel esse
comperisset; comitum stipatus turba militum, sumptis a domino suo
muneribus et epistolis, primitus ad regem Israel pergit: et ipse
illum ad domum Elisaei tendere monet. Ubi prae foribus stante illo,
Elisaeus per puerum jussit, ut septies in Jordane se lavaret. Sed
ipse superciliose nuntium omnino despiceret, nisi sociorum suorum
sermonibus, ut hanc tam facilem rem faceret, suasus foret: quibus
acquiescens, septies, ut Elisaeus praeceperat, in Jordane lavatur;
ejusque cutis tota mollis et tenera, quasi pueri, sanata redditur.
Unde pro salutis benefico viro Dei munera offerre tentabat. Quae
ille recusans, quod gratis acceperat, gratis impertiri malebat, Ex
hac re manifestissime declaratur, ut praedixi, quod in sermone
imperantis Dei, secundum imperium Prophetae, non in re aliqua
virtutis sacramentum continetur: quoniam si sine imperio Prophetae,
imo Dei per Prophetam, Naaman in Jordane se lavaret, suae leprae
purgationem nullo modo tam cito reciperet. Cogitans ergo apud se
Giezi minister viri Dei, quod quasi sine causa Naaman dominus suus
Elisaeus pepercerat, duobus assumptis secum pueris, festinantius post
eum exire, ac si a domino suo missus, properat: acceptamque ab eo,
composito mendacio, pecuniam in equis ex parte reportabat, quam
Elisaeus accipere totam, et habere nequaquam voluerat. Deinde vero
interrogatus Giezi a domino suo quo isset, non quoquam se isse falso
simulavit. Sed occultum mendacium evidenti judicio Propheta
convincens, Nonne, inquit, spiritus meus tibi praesens erat, quando
homo in occursum tui de suo curru descendit? Dum igitur infelix te
cupiditatis cogitatio, ut hoc ageres et diceres, fefellit, lepra
Naaman cum sua pecunia tibi et semini tuo usque in saeculum adhaerebit
(IV Reg. V). Ecce eadem potestate Elisaeus propheta lepram
Naaman corpori deposuerat, qua Giezi eamdem adhaerere carni et domui
imperabat. Unde pervidendum est istas omnes virtutes non rerum ipsarum
effectibus, sed imperantis praecepto peragi: quamvis contra naturam
nihil in illarum vel harum effectione certum est perfici. In quarum
tamen perfectione ipsa Dei imperantis voluntas, seu per se, seu per
angelos, seu per homines illas res inquirit, quas futurorum figuris
apte per omnia convenire praenovit.
|
|
